Hoe het verleden het heden beïnvloedt

In dit artikel:

Sound of Falling (Het geluid van vallen) volgt vier meisjes en jonge vrouwen die in verschillende periodes in dezelfde boerderij in de Altmark (noordoost-Duitsland) wonen. De film onderzoekt hoe kleine trauma’s en een cultuur van zwijgen van generatie op generatie doorwerken; de dood en dreiging zijn constant aanwezig.

Elke aflevering speelt zich in hetzelfde huis af: dezelfde kamers, binnenplaats en hooizolder, maar de tijd verspringt van het begin van de twintigste eeuw via het einde van de Tweede Wereldoorlog en de DDR-periode naar het heden. Door die herhaling ontstaat een keten waarin levens elkaar spiegelen en voortbouwen, maar ook schrijnend tegen elkaar botsen. De meisjes worden geconfronteerd met fysiek en seksueel geweld — nooit expliciet in beeld gebracht — en zoeken elk op hun manier een manier om te overleven in een patriarchale omgeving.

Visueel werkt de film met beelden die inkijk en beperking combineren: sleutelgaten, deurkozijnen en een gat in een schuurdeur geven telkens gedeeltelijk zicht op wat erbuiten of erachter schuilt. Telkens is er een nieuwsgierig, alert meisje dat tussen onschuld en gevaar balanceert. In het eerste hoofdstuk ontmoeten we de zevenjarige Alma vlak voor de Eerste Wereldoorlog; een familiegeheim rond een staged ongeluk om dienst te ontlopen vormt daar een keerpunt. Een later hoofdstuk richt zich op Angelika in de jaren tachtig, wiens riskante omgang met landbouwmachines en ongewenste avances ook in tragiek eindigt; van haar rest alleen een vage familiefoto.

Het geluid draagt krachtig bij aan de spanning: krakende vloeren, luidruchtige stiltes, zoemende vliegen en plotselinge, dreunende tonen suggereren onderdrukte emoties en tijd die bloedsporen nalaat. De film vraagt niet om rationele verklaring maar om ondergaan; hij nodigt uit tot reflectie op wat familiegeschiedenis met iemands leven doet.

Regie en cast worden niet genoemd in de recensie, maar recensente Mascha Schilinski prijst de film en geeft vijf sterren. Het ingetogen, 155 minuten durende werk is veeleisend maar zeer de moeite waard voor wie wil ervaren hoe erfelijke pijn en stilte samen een familielot smeden. Te zien onder meer in Slieker Film Leeuwarden.