Hoe Femke Kok uit Nij Beets haar eerste stappen zette in de schaatswereld

In dit artikel:

In 2015 dook de naam Femke Kok voor het eerst op in de kranten als jong marathontalent: als 15‑jarige pakte ze in Breda een derde plek bij het NK marathon junioren C. Kort daarna verplaatste haar carrière zich van de marathon naar de langebaan, nadat ze op de Vikingrace en het NK junioren was opgevallen. Schaatsen kreeg ze van huis uit mee; haar ouders Ilja en René namen haar al vroeg mee het ijs op, en ze begon op natuurijs rond haar derde.

Kok stelde al vroeg ambitieuze doelen: ze wilde de Vikingrace winnen en uiteindelijk in de voetsporen treden van olympiërs als Jorien ter Mors. Die eerste belofte vervulde ze in 2018. In 2019 nam ze echt afstand in de sprint: op Thialf dook ze onder de 39 seconden (38,54) en even later werd ze in Baselga di Pinè wereldkampioen bij de junioren. Begin seizoen 2019/2020 noteerde ze in Inzell een Nederlands juniorenrecord op de 500 m met 38,22.

Eind december 2019 pakte Kok 500‑meterbrons op het NK afstanden, wat haar een ticket voor het WK in Salt Lake City opleverde. Daar werd ze samen met de teamsprinters direct wereldkampioen, waarna ze zich definitief op de sprintspecialisatie richtte. Vanaf dat moment groeide ze van belofte tot gevestigde naam in de internationale sprints.

Zes jaar en ruim anderhalve maand na haar opvallende optreden in Thialf, maakte de uit Nij Beets afkomstige Kok de ultieme vervolgstap: op 25‑jarige leeftijd veroverde ze olympisch goud op de 500 meter. Haar ontwikkeling illustreert een koers van veelzijdig jeugdtalent via junioren‑succes en teamoverwinningen naar individuele topresultaten op het hoogste niveau. Kok is daarmee een van de nieuwe Nederlandse sprintkanonnen, voortbouwend op een traditie met namen als Jorien ter Mors en hedendaagse rivalen als Vanessa Herzog en Michelle de Jong.