Hoe een avonturier uit Harkema vier dagen lang als koning door Italië koerste: 15 jaar na de roze droom van Pieter Weening
In dit artikel:
Pieter Weening zat op 11 mei 2011 plotseling in de Maglia Rosa: na een heroïsche solo in de vijfde etappe van de Giro d’Italia naar Orvieto veroverde de routinier uit Harkema de leiderstrui en reed vier dagen als kopman door Italië. Het beeld bleef hangen — Weening ontspannen op zijn fiets in fel lentezonlicht, helemaal in het roze, omringd door belangstelling en zelfs een parasolhoudende Italiaanse dame in hetzelfde kleurpalet.
De overwinning was geen toeval. Weening had zijn voorjaar bewust aangepast om piekfit aan de Giro te beginnen; klassiekers zoals de Amstel Gold Race en Luik-Bastenaken-Luik liet hij schieten om in Spanje en later in de Ronde van Romandië vorm op te bouwen. Dat leverde vertrouwen op: hij kwam als sterk bergbeest naar Italië en koos met overtuiging zijn moment in de Toscaanse etappe. De rit bevatte veel strade bianche — onverharde, stoffige wegen — waar risico’s lonkten maar waar Weening zich juist op thuisvoelde. In de finale viel hij aan, kreeg veldrijder John Gadret mee en reed weg; negen kilometer voor de streep zette hij nog een keer door en hield solo stand tegen het jagende peloton.
De zege en het roze kregen echter een zware schaduw door de recente dood van Wouter Weylandt, die in de derde etappe een fatale crash had gemaakt. De renner en het hele peloton waren erdoor aangedaan; de koers vervolgde zich met een ingetogen rit als eerbetoon. Toch hervatte de sportieve strijd, en Weening koos op de grindwegen bewust voor risico’s die hem uiteindelijk succes brachten.
De etappe naar Orvieto leverde meerdere symbolische mijlpalen op: het was de eerste Nederlandse Giro-etappezege sinds 1999 en het eerste Nederlandse dragen van de roze trui ook sinds dat jaar. Voor Friesland was het historisch — nog nooit had een Fries in een van de grote rondes (Giro, Tour, Vuelta) de leiderstrui gedragen. Weening zelf noemde het vergelijkbaar met zijn Tourritzege in 2005; al gaf hij ook aan dat de Tour groter is, de roze trui toch iets speciaals bleef.
De ontlading na de overwinning was niet alleen sportief maar ook luchtig: buitenlandse media zochten hem intensief op, er waren grappige interviews (onder meer over felicitaties van model Doutzen Kroes via Twitter) en supporters die met een roze gespoten auto naar Italië waren gekomen. Tegelijk kreeg het Nederlandse kamp een dreun: ploeggenoot Tom-Jelte Slagter was uitgevallen na een zware val met een gebroken oogkas en hersenschudding.
Weening hield het roze vier dagen, tot de flanken van de Etna waar Alberto Contador de leiding overnam; in het eindklassement eindigde Weening uiteindelijk als 45e. Wat bleef is de tastbare herinnering aan zijn krachtige solo van 11 mei 2011: een avontuurlijke, gedurfde rit die niet alleen een etappewinst opleverde, maar ook een blijvende plek in de Nederlandse en Friese wielergeschiedenis.