Hoe drie dertigers uit Groningen de wereld van lachgas voorzien
In dit artikel:
Lachgas is sinds 2023 in Nederland verboden als partydrug, maar lege tanks, vaak met het merk Fastgas, blijven massaal op straat achter. Drie jonge Nederlandse ondernemers – Luciano de Vries, Nick Houwen en Jesse van der Heide – vormen het internationale achterland van Fastgas, een wereldwijd opererend bedrijf dat lachgas produceert, transporteert en verkoopt. Hun handel begon rond 2012 met studenten die in Spanje feesten promootten en zich later specialiseerden in lachgasleveranties. Ze kochten groot in bij leveranciers in Oost-Europa en bouwden een logistiek netwerk met fabrieken in Polen, een transportbedrijf en verkoopskantoren verspreid over Malta, Polen, Duitsland, de VS en Mauritius. Ondanks het verbod in Nederland blijven hun tanks via Duitse groothandels de grens overgaan, waar methodelen van smokkel en doorverkoop aan Nederlandse jongeren plaatsvinden.
Fastgas-tanks zijn vooral zwart met gele accenten en bevatten gas dat officieel bedoeld is voor horecagebruik (bijvoorbeeld voor slagroom), maar technische experts betwijfelen of die tanks hier daadwerkelijk voor worden ingezet. Het illegale recreatieve gebruik staat centraal; grote hoeveelheden tanks zorgen voor maatschappelijke problemen zoals explosies in afvalovens, milieuschade en verhoogde gemeentelijke kosten door strengere afvalverwerking. Fastgas wordt daardoor genoemd als een van de grootste veroorzakers van de recente afvalcrisis. Pogingen van afvalverwerkers om minder gevaarlijke ventielen af te dwingen stranden, omdat de eigenaren van Fastgas niet meewerken.
Naast milieuproblemen leidt het lachgasgebruik tot gezondheidsrisico’s, gelegen in misschien tienduizenden incidenten per jaar, variërend van ernstige verwondingen tot verslaving. De overheid reageerde met een wettelijk verbod op bezit, verkoop en vervoer van lachgas voor recreatief gebruik, maar handhaving blijkt moeizaam. Politie neemt het gas vaak slechts toevallig in beslag; de juridische grenzen tussen legaal horeca-gebruik en illegaal partymisbruik zijn onduidelijk. Experts noemen het verbod wel juridisch stevig, maar praktisch makkelijk te omzeilen doordat bedrijven “officieel” aan horeca leveren.
De leiders van Fastgas ontkennen betrokkenheid bij illegale levering sinds het verbod en benadrukken dat ze nu vooral achter de schermen opereren, vanuit verblijfplaatsen in Portugal, Malta en Polen. Zij profileren zich buiten het lachgas nu als investeerders en ondernemers in andere sectoren, terwijl hun bedrijfsstructuren en handel wereldwijd intact blijven. Ondanks boetes in België wegens schending van veiligheidsregels houden ze de omvangrijke distributie hoog.
Concreet laat de analyse zien dat het Nederlandse lachgasverbod weinig effect heeft op het aanbod en de verspreiding van lachgas. De handel vindt plaats via internationale kanalen, verborgen achter complexe bedrijfsconstructies. Fastgas is dominante marktspeler en produceert jaarlijks miljoenen tanks, veroorzaakt forse maatschappelijke en veiligheidsproblemen en illustreert de uitdaging van het reguleren van een deels legaal, deels illegaal product met wereldwijd verspreide netwerken. De situatie roept vragen op over handhaving, consumentenbescherming en de balans tussen economische belangen en volksgezondheid.