Hi'j was een keer zo in de lorem dat hi'j mit fiets en al ondersteboven raekte | column Johan Veenstra

In dit artikel:

In een Stellingwarfs dorp beschrijft de auteur een oude, jaarlijkse traditie: op bepaalde leeftijden komen kinderen vlak voor de kastdagen met een klein pakketje — een kastbakkie — langs deuren om ouderen te verrassen. De geste geldt voor iedereen, ongeacht kerkbezoek of geloof; iedereen wordt gelijk behandeld.

De schrijver herinnert zich zijn tijd op de zondagsschool met kameraad Reintien, waar ze Bijbelverhalen hoorden (zoals Jozef en de jaloerse broers, of koning Nebukadnezar) en liedjes zongen. Daarna brachten ze die pakketten naar oudere dorpsbewoners. Een opvallende anekdote gaat over een eenzame, vaak dronken oudere man aan de Zanen: het tweetal leverde toch een kastbakkie af, ondanks dat de man soms met zijn fiets viel en zich publiekelijk misdroeg — zelfs eens door een brievenbus plaste.

Tegenwoordig zijn het vaak volwassen dorpsgenoten die de pakketten langsbrengen. De man die nu jaarlijks bij de auteur aanbelt, maakt altijd een praatje maar pocht er niet mee. De auteur sluit het verhaal met een knipoog: zelf fietst hij nooit dronken door het dorp en heeft hij nooit iets door een brievenbus gegooid. De tekst illustreert hoe eenvoudige, gemeenschappelijke rituelen sociale banden versterken en oudere mensen een gevoel van verbondenheid geven.