Het thema grensoverschrijdend gedrag verdient geen bombast

In dit artikel:

Orkater’s The imposter schetst een rechtszaaldrama waarin film en toneel elkaar constant overlappen om een zaak rond machtsmisbruik in de podiumkunst te onderzoeken. Centraal staat Donna (Rosa van Leeuwen), een succesvolle, invloedrijke regisseur die door voormalige acteurs wordt aangeklaagd wegens giftig en grensoverschrijdend gedrag. Regisseur Ada Ozdogan gebruikt in haar driedimensionale regie de vierde wand als doorzichtig scherm: live opgenomen scènes worden in de zaal getoond, zodat het publiek tegelijk getuige is van de rechtszaak en van de vermeende incidenten zelf.

De koppeling van live theatre, gestileerde filmmomenten en ‘realiteits’-fragmenten is op sommige momenten sterk: filmische beelden versterken de dramatische spanning en maken het hybride concept zichtbaar. Tegelijkertijd werkt die drievoudige vormgeving paradoxaal genoeg averechts: de eigenzinnige, vaak bombastische esthetiek — inclusief een zware soundscape, choreografieën en theatrale schreeuwen — overheerst het thema en verhindert dat het verhaal echt door blijft resoneren. De eindscène, waarin de aangeklaagden in een extatische persconferentie hun overwinning vieren, komt geforceerd en ongeloofwaardig over.

De voorstelling verwijst expliciet naar recente onthullingen uit de film- en theaterwereld (denk aan namen als Harvey Weinstein en de controverse rond Ivo van Hove) om het machtsafhankelijke klimaat te duiden. Ozdogan lijkt zichzelf en het systeem te willen spiegelen: het stuk legt ook de schuldvraag bij het publiek en de industrie zelf, die vaak meewerkten aan het in stand houden van dergelijke verhoudingen. Die ambitie is interessant, maar de vorm had volgens de recensent terughoudender mogen zijn bij zo’n gevoelig onderwerp.

Praktisch: The imposter speelde in De Lawei (120 bezoekers) en is nog te zien op 14 februari in Leeuwarden.