Het noodlot sloeg keihard toe in het leven van Marcel Renou, nu vindt hij troost en bezinning in de natuur
In dit artikel:
Marcel Renou (55) uit Dokkum, professioneel fotograaf, zoekt sinds de plotselinge dood van zijn oudste zoon Mathis (19) in oktober steeds meer houvast en troost in de natuur en in het vastleggen daarvan. Op 21 oktober kwam Mathis om het leven bij een eenzijdig ongeluk bij De Wilgen; het verlies sloeg een diepe kloof in het leven van Marcel en zijn gezin. Sindsdien zijn fotografie en de uitgestrektheid van het Waddengebied voor hem niet alleen werk, maar ook een manier om te rouwen en te verwerken.
Thuis in Dokkum heeft Marcel een gedenkplek voor Mathis ingericht: een houten kist met persoonlijke spullen, foto’s en herinneringen, lichtjes en een steen van Ameland. Mathis was een gevoelige, intelligente jongeman die een opleiding tot podium- en evenemententechnicus volgde en net als zijn vader interesse had in fotografie. Voor Marcel is het verlies extra pijnlijk omdat hij veel gemeenschappelijke momenten met zijn zoon koestert — onder andere foto’s die ze samen maakten tijdens lokale evenementen.
Marcel maakte een beroepswissel in 2020: na een lange loopbaan in de autobranche koos hij resoluut voor fotografie, een passie die al sinds zijn jeugd bestond. Hij werkt breed: reportages voor kranten, bedrijfsfotografie, bruiloften en ook gespecialiseerde opdrachten zoals het fotograferen van stilgeboren kinderen. Sinds het overlijden van zijn zoon heeft hij echter zijn opdrachten aangepast. Bruiloften pakt hij voorlopig niet aan — hij kan de vrolijkheid en liefde die daarbij hoort nog niet op de juiste manier vangen — en concentreert zich meer op rouwfotografie en werk in het Waddengebied, waar hij door het dynamische licht en de veranderende getijden vaak inspiratie vindt.
Een beslissend moment in zijn rouwproces vond plaats op 1 november, kort na de begrafenis. Marcel reisde met zijn andere zoon naar Ameland en stond bij dageraad bij de eenzame boom op ’t Oerd. Hij beschrijft de zonsopgang boven die boom als magisch; het beeld gaf hem troost en voelde als een bijzonder geschenk. Ook foto’s van het kerkhof van Ferwert, waar Mathis naast Marcel’s grootouders ligt, versterken die betekenis — lichtval en plek lijken voor hem nu zwaarder geladen metsymboliek.
Marcel vertelt dat fotografie voor hem een manier is om momenten te bevriezen en gevoel te verwoorden wanneer woorden tekortschieten. In de natuur kan hij emoties laten gaan: schreeuwen, huilen of lachen is er niet vreemd, de omgeving reageert er niet op en biedt daardoor ruimte om te landen. Die ruimte gebruikt hij om zijn observaties met meer aandacht en emotie vast te leggen; mensen reageren merkbaar geraakt op zijn recentere werk.
Praktisch gezien blijft Marcel doorwerken — hij voelt geen druk van buitenaf om te stoppen en wil doorgaan, maar wel op zijn eigen voorwaarden en tempo. De dood van Mathis heeft zijn kijk op het leven aangescherpt: intuïtie en gevoel leiden zijn keuzes vaker dan voorheen. Hij hoopt dat de fotografie, verbonden met de helende werking van het Wad, hem helpt om verder te gaan, met zijn zoon in gedachten.
Kortom: het verlies van zijn zoon heeft Marcel diep getroffen en tegelijk zijn artistieke focus verdiept. De natuur en fotografie vormen nu zowel anker als uitlaatklep; ze geven hem richting in rouw en nieuwe betekenis aan zijn werk.