Het enige wat Jorrit Bergsma na nieuw olympisch goud nog wenst is dat het nog een keer stevig gaat vriezen

In dit artikel:

Jorrit Bergsma (40) pakte in de afsluitende massastart van de Olympische schaatswedstrijd in Milaan verrassend olympisch goud — twaalf jaar na zijn eerste olympische titel. Waar hij de voorbije jaren al regelmatig met een plotselinge, krachtige ontsnapping succes boekte, zette hij die beproefde tactiek vroeg in de finale om in een beslissende solo. Alleen de Deen Viktor Thorup kon aanvankelijk volgen; de rest van het peloton durfde of kon het gat niet dichten, mede door de aanwezigheid van favorieten zoals Jordan Stolz die het peloton ongetwijfeld deed rekenen. Toen het verschil groeide tot een halve baan, versnelde Bergsma opnieuw en schakelde Thorup in de slotfase los, waarna hij met opgestoken armen solo over de streep zeilde.

Het goud kwam bovenop het eerder gewonnen brons op de 10 kilometer (op vrijdag de dertiende), waardoor zijn Olympische toernooi al glansrijk was voordat hij de massastart reed. Teamgenoten Marijke Groenewoud en Bente Kerkhoff zagen op de warmfiets waar Bergsma mee bezig was en raakten juist hierdoor extra gemotiveerd; Groenewoud noemde zijn optreden een bevestiging dat het goed zat in het Nederlandse team. Bergsma zelf toonde zich verbaasd dat de concurrentie hem liet gaan: een korte, gedurfde ontsnapping bleek uiteindelijk genoeg.

Familie en vrienden waren speciaal voor de massastart naar Milaan gekomen; Bergsma reed met zijn geluksnummer 13 op de helm — een verwijzing naar Evert van Benthem en de Elfstedentocht — en gaf aan dat hij zich de laatste weken goed en ontspannen had gevoeld. Thuis heeft zijn familie ook sportiefe wortels: een tante voltooide in 1941 de Elfstedentocht, iets wat Bergsma nog altijd als een droom koestert voor het afsluiten van zijn schaatsloopbaan. Na de overwinning sprak hij van een onvergetelijk en onwerkelijk moment: op 40-jarige leeftijd voelt hij zich bevoorrecht dat hij dit nog mocht beleven.

Kort samengevat: Bergsma won door routinematig koersinzicht en een perfecte timing van zijn aanval; een combinatie van ervaring, durf en een tegendraads peloton leverde hem — als afsluiting van zijn Olympische carrière — nogmaals olympisch goud op.