Het AI-meisje van de Kids Top 20 heeft nog nooit buikpijn voor een spreekbeurt gehad | column Sylvana IJsselmuiden

In dit artikel:

Deze week ziet columniste Syl op haar telefoon een perfecte presentatrice: Jess, die de Kids Top 20 zou presenteren — en ontdekt dat het een AI‑construct is. In eerste instantie bewondert ze het uiterlijk en de presentatie, maar al snel overvalt haar verdriet. Niet omdat ze bang is voor technologie (Syl gebruikt AI zelf nuttig, onder andere voor spellingshulp) en niet omdat ze onbekend is met deepfakes (ook zij is ooit gedeepfaket). Het probleem is fundamenteel anders: Jess is nooit een mens geweest.

Syl stelt zich haar buurmeisje voor, met een beker ranja op de bank, die naar de tv kijkt en denkt: “Later wil ik ook zo zijn.” Hoe leg je zo’n kind later uit dat haar voorbeeld nooit gevallen is, nooit nerveus was, nooit een scheur in de knie of buikpijn voor een spreekbeurt heeft gehad? AI‑figuren missen littekens, foutjes, verlegenheid en alles wat herinneringen en verbondenheid schept. Ze maken indruk door perfectie, maar ze geven geen warm, menselijk voorbeeld dat kinderen kunnen herkennen en navolgen.

De column pleit voor behoud van onvolmaakte, levende rolmodellen — mensen die zich verspreken, zenuwachtig zijn, falen en weer opstaan. Syl erkent dat ze misschien ouderwets is, maar hoopt dat toekomstige kinderen nog steeds echte helden krijgen: met een kloppend hart en een verhaal op hun huid. Ze vraagt zich af waarom we kinderen iemand laten bewonderen die zelf nooit heeft gedroomd.