Herman en Hanneke Suurmeijer gaan met pensioen, ze sluiten hun Bloemenmagazijn in Joure
In dit artikel:
Bloemenmagazijn Suurmeijer in Joure is per 31 december gesloten; na bijna 52 jaar stoppen eigenaars Herman (77) en Hanneke (73) Suurmeijer met de zaak en gaan zij met pensioen. Het echtpaar, dat in 1972 trouwde en twee jaar later naar Joure verhuisde om de bloemenwinkel te beginnen, bouwde de onderneming in de loop der jaren uit: twee panden werden één en er kwam een kas achter de winkel.
De beslissing tot stoppen kwam mede doordat er geen haalbare opvolging bleek. Hun oudste dochter Paulien, die al twee decennia in de winkel werkt, wilde aanvankelijk overnemen, maar zag weinig toekomstperspectief: de marges zijn klein en de werkzaamheden — inkoop, verkoop en administratie — zouden grotendeels op haar alleen rusten. Daarnaast speelt toenemende concurrentie: zes supermarkten in de omgeving verkopen bloemen en planten veel goedkoper, en mogelijke fiscale maatregelen (een hogere btw op bloemen omdat die als luxeproduct worden gezien) zouden de situatie verder verslechteren.
Voor Herman waren de veilingen jarenlang het hoogtepunt van het vak; hij reed vroeg naar Nijmegen en later naar Eelde om bloemen te kopen. Bruidswerk gaf Hanneke voldoening maar ook veel stress; rouwwerken noemde ze het mooiste werk, omdat ze zo vaak persoonlijk betrokken was bij klanten en nabestaanden. De winkel functioneerde daarnaast als een sociale ontmoetingsplek; generaties klanten en hun verhalen bepaalden het ritme van de dag.
De coronaperiode was dubbel: de winkel mocht niet open maar straatverkoop wel, waardoor het stel grote karren bouwde en veel contact hield met buurtbewoners die het op prijs stelden dat er toch van alles te koop stond. Personeel speelde een grote rol in de bedrijfsvoering: medewerkers als Wilma en Akkelien werkten zo’n 35 jaar bij Suurmeijer, en Paulien is al 25 jaar betrokken — ook voor hen betekent de sluiting een flinke verandering.
De sluiting van Suurmeijer past in een breder plaatje: veel zelfstandige bloemisten hebben moeite te concurreren met supermarkten en grotere ketens, en vinden het lastig een levensvatbare opvolging te regelen. Voor Herman en Hanneke overheersen de goede herinneringen aan een leven in bloemen en het contact met de klanten; de levendigheid in het winkelpand en de dagelijkse praatjes zullen ze het meest gaan missen.