Henk vindt zichzelf helemaal geen held en dat moet vooral zo blijven

In dit artikel:

Henk de Jong kreeg niet de waardige afscheidswedstrijd die hij volgens velen verdiende. De laatste thuiswedstrijd tegen Vitesse eindigde in een kater toen supportersgeweld de wedstrijd voortijdig liet stoppen; toch bleven veel fans op de Oosttribune nog staan omdat het Henk was die afscheid nam.

Als trainer van Cambuur bezorgde hij de club driemaal promotie naar de Eredivisie en groeide hij uit tot een volksheld in Leeuwarden. Supporters prijzen hem om zijn eerlijkheid, arbeidsethos, openheid, emotie en empathie — eigenschappen die hem dicht bij de club en haar aanhang houden.

Tijdens de huldiging werd burgemeester Buma met bier bekogeld; De Jong ging voor hem staan om drankjes op te vangen en haalde de angel eruit met zelfspot: hij verwees naar handbal op school als reden dat hij zo kon handelen. Ook buiten het veld zoekt hij contact met mensen: toen een supporter en zijn kleinzoon bij de spelersbus stonden, riep Henk spontaan: „Mevrouw, we gaan onze stinkende best doen vandaag.”

Die betrokkenheid heeft echter een keerzijde. De verantwoordelijkheid en aandacht voor spelers, supporters en sponsoren vragen veel van hem — extra zwaar nu vanwege de ziekte van zijn vrouw — waardoor verlengen geen optie was. De schrijver plaatst hem in één linie met Foppe de Haan: beiden houden voetbal in proportie en kiezen de menselijke maat boven het glitterende voetbalwereldje.

De Jong ontkent graag heldenstatus en wordt er zelfs verlegen van als mensen hem zo noemen. Voor veel Friese supporters blijft hij desalniettemin hét uithangbord van hun club: een trainer die sportief succes combineerde met oprechte betrokkenheid.