Had Leeuwarder Jhondly van der Meer vannacht tegenover Vinicius Jr. kunnen staan? 'Dromen van een stuntje mag altijd'

In dit artikel:

Als zesjarige werd Jhondly Saint Juste uit Santo Domingo geadopteerd door een gezin in Leeuwarden en groeide op als Jhondly van der Meer. Veertien jaar na zijn vertrek uit de Caraïben maakte hij tussen 2021 en 2022 als 24‑jarige zijn interlanddebuut voor Haïti — het land van zijn biologische ouders — en droeg hij drie keer het hemelsblauwe shirt. Die momenten vormden voor hem een onverwachte herverbinding met zijn wortels en lieten een diepe indruk achter: „Het deed heel veel met me.”

De weg naar het nationale elftal begon vrij plotseling. Na zijn doorbraak bij SC Cambuur (debuut in september 2020) kreeg Van der Meer medio 2021 een bericht via Instagram met de vraag of hij voor Haïti wilde spelen. Hij dacht aanvankelijk aan een grap, maar na verificatie via zijn zaakwaarnemer reisde hij in september af. Kort daarna bleek hij ook voor de Dominicaanse Republiek in beeld te zijn — hij is immers geboren in Santo Domingo, waar betere ziekenhuizen waren — maar een Dominicaans paspoort zou betekenen dat hij de Haïtiaanse nationaliteit moest opgeven; hij koos uiteindelijk voor Haïti.

De drie interlands (oefenwedstrijden tegen Bahrein en Jordanië, en een duel met Guatemala) vonden buiten Haïti plaats, onder andere in Bahrein en de Verenigde Staten. Van der Meer raakte gefascineerd door de teamcultuur: ontspannen trainingssfeer, soms op blote voeten spelen en verhalen van ploeggenoten die zijn beeld van zijn geboorteland aanvulden. Hij herinnert zich ook kleine, vreemde ontdekkingen — zoals een maaltijd die hij aanvankelijk voor kip met rijst hield, maar die volgens ploeggenoten anders was — en dat hij het Creools en Frans van zijn vroege jeugd grotendeels vergeten is.

Toch bleef zijn band met Haïti ambivalent. Een nieuwe bondscoach koos andere spelers en Van der Meer raakte niet meer ingebouwd. Wat zwaarder woog, was zijn ongemak over de contrasterende werkelijkheid: terwijl Haïti thuis worstelt met armoede, natuurrampen en de macht van bendes, verbleven hij en zijn ploeggenoten rond interlands in luxehotels en kregen ze vergoedingen. Omdat hij dat ongerijmd vond en de wedstrijden bovendien buiten Haïti werden afgewerkt, besloot hij het internationale hoofdstuk te laten rusten. Hij is sinds zijn adoptie nooit meer teruggekeerd naar Haïti en noemt het op dit moment ook onveilig om erheen te reizen.

Vier jaar nadat hij voor Haïti speelde, staat het land verrassend op het WK‑podium als uitgesproken underdog (met de laagste wereldranglijstpositie van alle deelnemers volgens het artikel). Van der Meer volgt de campagnes met interesse: hij wijst met trots naar de WK‑selectie en ervaart trots dat hij met ongeveer een derde van die selectie in de kleedkamer heeft gezeten. Voor de wedstrijd tegen Brazilië zet hij thuis de wekker om niets te missen en koestert hij stiekem de gedachte aan een mogelijke stunt van zijn oude ploeg.

Professioneel liep zijn carrière verder langs Cambuur en een halfjaar bij FK Jerv in Noorwegen. Begin 2025 koos hij ervoor een maatschappelijke loopbaan te beginnen en speelt hij inmiddels op amateurniveau bij LAC Frisia in Leeuwarden, terwijl hij werkt en woont in Noord‑Nederland. Hij erkent dat het profleven niet altijd rooskleurig is als je niet tot de top behoort: reizen ver weg en ver van familie brengen plezierseconden, niet alleen sportieve voldoening. Toch koestert hij zijn tijd als international en de bijzondere, vaak persoonlijke ervaringen die dat met zich meebracht.