Guido Weijers (48): 'Ik ben geen trek-maar-aan-mijn-vingercabaretier meer'
In dit artikel:
Guido Weijers (48) viert dit jaar zijn 25-jarig jubileum als cabaretier. Als "jongetje met veertig pagina’s losse grappen" won hij in 2000 de publieksprijs op het Cameretten Festival en bouwde daarna stapsgewijs een carrière op van kleine zalen naar plekken als Carré en de Ziggo Dome. Met formats als ’turbotheater’ en ’zapcabaret’ vestigde hij zich als een van de meest bezochte komieken van Nederland; zijn debuutvoorstelling Oxymoron speelde 350 keer. Inmiddels heeft hij zestien programma’s gemaakt en elf Oudejaarsconferences op zijn naam staan.
De afgelopen jaren maakte Weijers een duidelijke koerswijziging door. Waar hij vroeger gedreven werd door ambitie, snelheid en constante grapproductie — hij vulde elk stil moment op het podium — koos hij na een pijnlijke relatiebreuk en het overlijden van een goede vriend voor bezinning. Die gebeurtenissen dwongen hem te vragen: wat wil ik écht, en met wie wil ik mijn tijd doorbrengen? Als reactie daarop stelde hij zich een streng criterium: alleen nog mensen en projecten waar hij energie van krijgt. Op het podium vertaalt zich dat in minder showmanship en meer eerlijkheid; hij treedt nu vaker bloot met persoonlijke verhalen, twijfel en reflectie.
Die ontwikkeling is zichtbaar in zijn voorstellingen: minder grappen per minuut, meer filosofische en persoonlijke lagen. Weijers brengt die thematiek ook buiten het theater, via zogeheten gelukscolleges voor bedrijven en instellingen — inhoudelijke, met wetenschappelijk onderzoek onderbouwde lezingen over wat geluk is en hoe je het kunt beïnvloeden. Hij benadrukt dat dit geen moraliserende sessies zijn maar persoonlijke ervaringen gecombineerd met bevindingen uit de psychologische wetenschap.
Het publiek reageert over het algemeen positief op zijn meer kwetsbare toon. Volgens Weijers groeit een groot deel van zijn vaste bezoekers met hem mee; wie alleen om de lol komt, is er soms teleurgesteld, maar veel meer mensen verlaten de zaal met stof tot nadenken. Dat blijkt ook uit berichten die hij krijgt, variërend van dankbaarheid tot indringende getuigenissen — een DM van iemand die na een zelfmoordpoging zei meer aan Weijers’ college te hebben gehad dan aan therapie, raakte hem diep.
Weijers vertelt dat hij in het verleden projecten en relaties liet lijden onder zijn streven naar groei: het moest altijd meer, sneller, groter. Eén concreet keerpunt was dat hij in de laatste weken van zijn zieke vriend aanvankelijk werk verkoos boven bezoek; dat moment leidde ertoe dat hij een Oudejaarsconference afzegde en zijn keuzes heroverwoog. Tegenwoordig plant hij minder en zoekt hij vaker de ervaring van het hier en nu — hij geniet zelfs van optredens voor kleine, onbekende publieksgroepen in het buitenland, omdat die hem opnieuw dwingen te winnen voor een publiek dat hem niet kent.
Persoonlijk is Weijers sinds twee jaar weer vrijgezel; hij heeft momenteel wel een plezierige nieuwe vriendschap, maar geen serieuze relatie. Financiële motieven noemt hij niet leidend — hij geeft aan oprecht plezier te beleven aan spreken en optreden. Ondanks de koerswijziging blijft hij actief: hij kondigde aan volgend jaar weer een Oudejaarsconference te maken en is onderdeel van de gelegenheidsformatie De Gabbers (met Roué Verveer, Jandino Asporaat en Philippe Geubels), die regelmatig in de Ziggo Dome staat.
Kort: na een kwart eeuw op de planken heeft Guido Weijers zijn jacht op succes deels losgelaten en ruilt hij het volle tempo in voor diepgang en echtheid. Zijn vakmanschap is er niet minder om; het podium gebruikt hij nu meer als plek voor persoonlijke reflectie en verbinding dan puur vermaak. Zoals hij zichzelf omschrijft: hij kan niet acteren — hij kan alleen zichzelf zijn.