Grou ging áltijd voor: Johannes (86) was onvermoeibaar als verenigingsman
In dit artikel:
Johannes de Vries (86) uit Grou is op 29 maart overleden in het ziekenhuis in Leeuwarden. Hij was een markante figuur in het dorpsleven: ijsbeheerder, techneut, schaatsslijper, vrijwillige brandweerman, presentator en onvermoeibare organisator die decennialang de winter- en watersportcultuur in Grou vormgaf. Zijn overlijden sluit een leven af dat vrijwel geheel in het teken stond van techniek, sport en verenigingswerk.
Geboren op 29 november 1939 op een boerderij in It Hoflân tussen Idaerd en Grou, raakte De Vries al jong verknocht aan motoren en machines. Hij werkte bij de Landbouwcoöperatie en later bij Technische Watersportservice De Schiffart, dat hij samen met zijn vrouw Roelie overnam. De werkplaats en de bootendienst groeiden uit tot een lokaal knooppunt: bij strenge winters veranderde De Schiffart in een schaatscentrum waar hij zich specialiseerde in het slijpen van schaatsen. Met een verbeterd slijpapparaat dat hij samen met zijn schoonvader ontwikkelde trok hij in de jaren tachtig en negentig zelfs toppers naar Grou.
Zijn betrokkenheid bij verenigingen was uitzonderlijk: zestig jaar voorzitter van de IJswegencentrale Idaarderadeel, vijftig jaar bestuurslid van natuurijsclub Foar It Jonge Folkje en even lang actief bij de vrijwillige brandweer. Als voorzitter van de Feriening foar Folks Fermaken (FFF) genoot hij van het organiseren en presenteren van dorpsfeesten. Die inzet leverde hem in 1994 het lintje op als Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Familieleden erkennen dat het vele verenigingswerk soms ten koste ging van aanwezigheid thuis, maar zagen ook hoeveel energie en voldoening het hem gaf.
Op schaatsgebied was De Vries een bekend gezicht in Thialf (sinds de opening in 1967) als lezer, trainer en nationaal scheidsrechter en starter. Hij nam zelf deel aan de zware Elfstedentocht van 1963, maar moest bij Aldtsjerk van het ijs gehaald worden. Daarnaast probeerde hij graag publiciteit te maken voor Grou: tijdens skûtsjesilen voer hij prominenten en journalisten met zijn boot loodrecht door het veld — een erebaantje waar hij zichtbaar van genoot.
Privé kende hij ook veel verlies: zijn vrouw Roelie stierf in 1997 aan kanker; later verloor hij nog een vriendin. Gezondheidsklachten namen toe met de jaren, maar zijn veerkracht viel op — hij bleef actief, zoefde op een elektrische step door Grou en bleef plannen maken. In maart 2025 volgde de definitieve klap: acute leukemie, waarna hij op 29 maart overleed. Hij laat twee kinderen na, Hilda en Hette.
De Vries wordt herinnerd als een energieke man met een onverwoestbaar optimisme en een diepgewortelde liefde voor koude, strakke winters. Voor Grou was hij meer dan een vrijwilliger: hij was een drijvende kracht achter het behoud van lokale schaatstradities en het verenigingsleven.