Gouderak werd even een miniatuur van Gods wereldkerk

In dit artikel:

Op een zonnig kerkplein in Gouderak ontvouwde zich een kleinschalige maar betekenisvolle uitwisseling tussen een Zuid‑Hollandse hervormde gemeente en zes leden van de protestantse gemeente van Berre l’Étang (Frankrijk), verbonden via Unepref. Harriëtte Smit (GZB‑medewerker en landelijk jeugdwerkadviseur binnen de Unepref‑kerken) ontving de groep, die door gastgezinnen werd opgevangen en enkele dagen de Nederlandse kerkelijke en culturele praktijk meemaakte.

De ontmoeting bestond uit eenvoudige, alledaagse momenten — samen ontbijten met verse kaas en appelstroop, andijviestamppot als avondmaal, fietsritten door de polder die eindigden in een plotseling voorjaarsbui — en uit gezamenlijke activiteiten: een bezoek aan de Sint‑Jan in Gouda, proeven van Goudse kaas en frites, een creatieve voormiddag vilten, een huifkartocht over het platteland en gezamenlijk sjoelen. Die gewone belevenissen versterkten bestaande vriendschappen (ontstaan tijdens eerdere werkvakanties en klussen in 2023–2024) en legden nieuwe contacten die snel vertrouwelijk voelden.

Het kerkelijke programma was centraal: tijdens de kerkdienst bracht dominee Corneille Du Plooy groeten uit Frankrijk en zong de groep Psalm 133 in het Frans. Predikant J.C. van Trigt predikte over Ruth en Boaz als aanknopingspunt voor gastvrijheid; de dienst eindigde met een tweetalige uitvoering van “U zij de glorie” op het pijporgel, een ontroerend moment voor veel aanwezige Fransen. In gesprekken in de pastorie werd zichtbaar dat de gemeenten — ook al zitten ze in verschillende landen — met dezelfde vragen worstelen: jongeren behouden voor de kerk en hoe je als gemeente naar buiten gericht kunt zijn.

Een bezoek aan het Leger des Heils op de Amsterdamse Wallen maakte de missionaire praktijk concreet. Vrijwilligers Nanda Groenendijk en Ellie de Pater lieten hun werk onder sekswerkers zien; de ontmoeting met Ronald, die door aandacht zijn naam en waardigheid terugkreeg, raakte de Fransen diep. Muriel vertrok met de intentie in Frankrijk te beginnen met kleine, concrete gebaren van aandacht — eerst bidden, dan simpelweg vragen: “Hoe heet je?”

Voor Smit bevestigde de reis waarom zendingswerk voor haar belangrijk is: niet primair om projecten te organiseren, maar om mensen, kerken en culturen met elkaar te verbinden. Gouderak fungeerde als miniatuur van de wereldkerk, waar gedeelde geloofspraktijk en gastvrijheid banden versterkten en nieuwe inspiratie gaven voor missionaire en pastorale stappen thuis.