Gjin kâns op it paradys in nije roman fan Durk van der Ploeg | ★★★☆☆

In dit artikel:

In het eerste deel van zijn nieuwe roman De ierde giet troch minskehân teloar volgt Durk van der Ploeg Aling Koudenberg, die door een reeks persoonlijke tegenslagen uit het gewone leven vlucht. Nadat zijn vrouw het huis heeft verlaten keert Aling terug van een studiereis naar Denemarken en krijgt hij te horen dat een van zijn studenten hem beschuldigt van het overschrijden van seksuele grenzen. In plaats van de situatie te onderzoeken of zijn vrouw op te zoeken, ontwijkt hij de confrontatie en trekt hij zich terug op een onbewoond eiland voor de Duitse kust, waar hij als vogelwachter gaat leven.

Op het eiland bestaat zijn bestaan uit eenvoudige, harde rituelen: het weer is onstuimig, zijn hut is vochtigerig en elke veertien dagen brengt één roeier proviand. Van der Ploeg gebruikt die omstandigheden om gedetailleerd het alledaagse leven, het landschap en Alings observaties over de door mensen verstoorde natuur te beschrijven. Aling is een voormalige klimaatactivist die zich jarenlang hard maakte voor waarschuwingen over opwarming van de aarde; op het eiland lijken zijn waarschuwingen bewaarheid te worden doordat de natuur tekenen van vervuiling en verval toont.

De roman wisselt die eilandbeschrijvingen af met korte terugblikken op Alings jeugd, studie en huwelijk, maar de recensent vindt dat de hoofdpersoon psychologisch weinig diepgang krijgt. Het eerste deel eindigt met het binnenkomen van een vrouw en een vertrek per boot na een zware storm. De recensie waardeert Van der Ploegs sfeertekeningen, maar noteert beperkingen in karakterontwikkeling; beoordeling: ★★★☆☆. Uitgave: Het Nieuwe Kanaal, €26,50, 259 pagina’s.