Gezin in de greep van klassieke schepen: Anne en Anita bouwen nu ook voor hun kinderen een schip om op te wonen

In dit artikel:

Anne Dekinga en Anita Koolhaas wonen al jaren op een traditionele tjalk en hebben hun leven ingericht rond het restaureren en bevaren van historische zeilschepen. De liefde voor die schepen begon bij Dekinga tijdens skûtsjesilen en leidde er tijdens zijn studie in Groningen toe dat hij zijn eerste, kale vrachtvaarder-kocht en zelf opknapte. Veel vakkennis hebben zij zichzelf en elkaar aangeleerd: van klinkwerk en staaldraad splitsen tot motorrevisies en roestbestrijding. Dekinga noemt het leerproces vallen en opstaan; samen kunnen ze inmiddels bijna alles.

Beiden werken als assistent-natuuronderzoeker (biologen) bij NIOZ op Texel en verhuisden meer dan twintig jaar geleden met boot en al naar Den Helder. De museumhaven daar bleek ideaal: er is een helling, metaal- en timmerwerkplaats en een omgeving vol gelijkgestemden met wie ervaring en gereedschap gedeeld wordt. Dat netwerk en die faciliteiten maakten grootschalige restauraties haalbaar.

Na de Antilope namen ze het zwaar verwaarloosde maar fraai gelijnde Canutus onder handen — een stevige Groninger tjalk die anders gesloopt zou zijn. De restauratie duurde grofweg vijf jaar en kon rekenen op goedkeuring van de museumhaven; zonder die steun waren de plannen moeilijk uitvoerbaar geweest. Inmiddels is de Canutus weer zeewaardig en worden in de zomer regelmatig meerweekse tochten gemaakt, vooral over het Wad.

Het scheepsleven zet door in de volgende generatie. Anne bouwt nu samen met zoon Kornelis een schip (de Emanuel); Kornelis groeide op aan boord en zeilt prominent. Dochter Hinke wil ook op het water blijven wonen, waardoor er spoedig een nieuw project langszij komt. Voor het echt grote restaureren is geld vaak een rem — Anne schatte de opknapkosten van de Canutus ooit op zo’n zeveneneenhalve ton — maar voor dit stel vormt het behoud van de traditionele schepen zowel vakwerk als levensstijl.

Of zulke restauraties een antwoord op de woningnood zijn? Dekinga zegt dat het mogelijk is als mensen er een levensstijl van willen maken, maar dat het niet voor iedereen geschikt is om levenslang in overall bezig te zijn om een schip drijvende te houden.

Kortom: een combinatie van passie voor traditionele schepen, zelf aangeleerde vakvaardigheden, een ondersteunende gemeenschap in de museumhaven en een gezinsproject zorgt ervoor dat dit paar en hun kinderen blijven bouwen, herstellen en zeilen.