Genade voor recht in Italiaanse film 'La Grazia'

In dit artikel:

Toni Servillo speelt in Paolo Sorrentino’s La Grazia de fictieve Italiaanse president Mariano De Santis, een gerespecteerd jurist die in de laatste zes maanden van zijn ambt worstelt met persoonlijke spijt en morele keuzes. De film speelt in Italië en brengt een ingetogen, visuele reflectie over macht, verlies en de veelzeggende lading van het woord ‘genade’.

De Santis leeft nog in rouw om zijn vrouw Aurora, en is geobsedeerd door het idee dat zij ooit een affaire had. Tegelijkertijd beschikt hij als ceremonieel staatshoofd slechts over enkele concrete bevoegdheden: gratie verlenen en wetten ondertekenen of uitstellen. Op zijn bureau belanden drie urgente dossiers: twee verzoeken om gratie voor moordgevallen (een vrouw die haar gewelddadige partner doodde en een professor die zijn demente vrouw wurgde) en een wetsvoorstel dat euthanasie legaliseert. Zijn dochter Dorothea, advocaat, daagt hem uit zijn principes onder ogen te zien; zijn oude opvatting dat bureaucratie vertraging en bedachtzaamheid afdwingt, wordt op de proef gesteld.

Zijn innerlijke omslag komt onder meer door het zien lijden van zijn stervende paard Elvis en een confrontatie met een gedetineerde die om genade vraagt. Een ontmoeting met de paus versterkt de spanning wanneer van hem wordt verlangd de wet niet te ondertekenen. La Grazia onderzoekt verschillende betekenissen van genade—theologisch, clement en persoonlijk—en toont een man die in zijn laatste dagen verlangt naar verlichting van emotionele ballast.

Met Servillo in topvorm en Sorrentino’s kenmerkende beeldtaal is het een ingetogen, aangrijpend werk. Te zien in Slieker Film, Leeuwarden.