Gekke gezichten en een verfdoos

In dit artikel:

Kinderen en jongeren willen geprikkeld worden, en met een beetje creativiteit kunnen instellingen zoals musea en kranten hen makkelijker bereiken. Columnist Gerard Wolters illustreert dat aan de hand van een zomerse visite met zijn kleinkinderen aan een klein Frans museum: het standaardrondje verveelde hen, maar een speurtocht naar het “gekste gezicht” op schilderijen maakte het bezoek ineens wél aantrekkelijk. Een eenvoudige spelvorm en het vooruitzicht van een verfdoosje zetten hen aan tot kijken en lachen.

Wolters koppelt die ervaring aan actuele discussies in de mediawereld. Filmjournalist Ronald Rover stopte met recensies voor Trouw omdat de redactie stelde dat jongeren die niet meer lezen — een uitspraak die Wolters kritisch plaatst. Hij waarschuwt dat aanbod uitsluitend laten bepalen door vermeende vraag leidt tot eenzijdigheid (vergelijkbaar met alleen maar populaire rommel in supermarkten of boekenwinkels).

Tegelijkertijd wijzen onderzoeken en observaties, onder meer genoemd door Lotte Stegeman van Kidsweek, erop dat veel jongeren wél traditionele media raadplegen als de inhoud verrassend en prikkelend is. Recensies en culturele teksten scoren beter wanneer ze originele invalshoeken bieden: aandacht voor bloopers, foute details of juist gekke gezichten kan nieuwsgierigheid opwekken.

De kern van Wolters’ boodschap is een oproep tot durf en verbeelding: geef jonge publieksvormen iets om op te reageren, maak cultuurbeleving speels en beloon deelname. Met kleinere, eigenzinnige initiatieven — zoals wedstrijden of creatieve prijsjes — kunnen musea en kranten jongere generaties winnen zonder hun inhoud te verarmen.