Europese Unie bestaat nog terwijl internationale recht dood lijkt
In dit artikel:
De auteur hekelt dat de Europese Unie aan de zijlijn werd gelaten toen de Verenigde Staten en Israël militaire stappen tegen Iran zetten. Volgens het stuk belde VS‑president Donald Trump alleen met de Duitse bondskanselier Friedrich Merz voorafgaand aan de aanval; de EU‑instellingen kregen geen vooraankondiging. Tegelijkertijd moest Cyprus — dat momenteel het roulerend voorzitterschap van de EU bekleedt — een informeel overleg op het eiland afgelasten nadat door Iran beschietingen op een Britse legerbasis plaatsvonden.
Uit Brussel kwamen vervolgens alleen vage, terughoudende verklaringen onder leiding van Hoge Vertegenwoordigster Kaja Kallas en tijdens een bijeenkomst van de Europese ministers van Buitenlandse Zaken, waarbij opvallend werd vermeden de Verenigde Staten of Israël bij naam te noemen. De schrijver interpreteert die diplomatieke afstand als een bewuste, subtiele afwijzing van Amerikaanse en Israëlische handelwijzen en ervaart tegelijkertijd cynisme over de rechtvaardiging voor de Amerikaanse aanval. Teruggeblikt wordt op het eerder bestaande internationale kern akkoord met Iran — het JCPOA — dat door Trump werd opgezegd, waarna Washington volgens de auteur nu met verwijten over vermeende nucleaire dreiging de militaire optie rechtvaardigt.
De column roept bovendien scherpe vragen op over de staat van het internationale recht en geopolitieke verhoudingen: de liquidatie van een Iraanse leider door Israël wordt in het stuk beschreven als een grove daad die niets verandert aan lopende processen, zoals het arrestatiebevel van het Internationaal Strafhof tegen de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. De auteur waarschuwt dat de anti‑EUhouding van de Trump‑stijl Amerikanen de relatie met Europa zal verslechteren en pleit daarom voor een snel voortgaande uitbouw van een eigen Europese defensiecapaciteit — ook met het oog op het ondersteunen van Oekraïne tegen Russische agressie.
Tegelijkertijd wijst het artikel op binnenlandse EU‑prioriteiten die door de regio‑ontspanning nadrukkelijker worden: op donderdag overleggen de Europese ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken over het voorgestelde Asiel‑ en Migratiepact. De schrijver betoogt dat de nieuwe onrust in het Midden‑Oosten en mogelijke escalaties tussen Pakistan en Afghanistan de druk op Europese opvang en grensstelsels verhogen, en dat uitstel van hervormingen alleen maar meer onzekerheid zal brengen. Na jaren van bilaterale topgesprekken met Afrikaanse leiders, zo stelt de auteur, blijft orde scheppen in migratieproblematiek uitblijven; daarom verdient een eensluidender, sterker Europees stelsel de voorkeur boven 27 losse nationale oplossingen.