Et vuult bi'jtieden as scharrel ik op driefzaand omme | column Johan Veenstra

In dit artikel:

Johan Veenstra beschrijft in zijn kenmerkende Stellingwarve toon een persoonlijke overpeinzing over vergankelijkheid en ouder worden. Als kind zag hij hoe zijn moeder zich voor een begrafenis kleedde — donker, met handschoenen en een hoed — en hoe de dood bijna tastbaar werd door een man in een donkere jas die de boodschap kwam brengen. Toen leek het leven onuitputtelijk, maar met het verstrijken van de jaren versnelde de tijd en veranderde die geruststellende toekomst.

Ongeveer een jaar geleden kreeg hij toch te maken met het waargeworden angstbeeld: mensen uit zijn omgeving vielen ziek of overleden, en dat gevoel van lege handen en gemis werd herkenbaar. Zelf ontsnapte hij niet geheel ongemoeid aan gezondheidsproblemen, maar hij slijt nog steeds voort en probeert zich minder te ergeren en meer te genieten van de goede dagen.

Nu is hij tachtig en rekent nog op enkele beschaafde, waardevolle jaren. Tegelijk erkent hij de grenzen van zijn lichaam: fysiotherapie en het voorzichtig blijven bewegen horen erbij. De stukjes zijn doordrongen van heimwee, veerkracht en de wil om kleine, kostbare momenten te koesteren.