'Er is zelfs een nacht geweest dat er tien kotters tegelijk zijn vergaan' | column Wim Beekman

In dit artikel:

De schrijver haalt op een vrijdagochtend een gebakken visje bij een Urker visboer en komt daar in gesprek over Urk, de zee en het gevaar van het vissersbestaan. Het gesprek laat zien hoe diep de band op het voormalige eiland met de visserij nog altijd is: bij de vuurtoren staat een monument voor omgekomen vissers, waarvan sommige families meerdere namen tellen. Volgens de visboer wordt daar elk jaar herdacht, vaak met een mannenkoor en een kranslegging.

Daarna volgt een persoonlijke herinnering van de visboer aan de riskante kanten van het vak. Hij vertelt hoe hij zelf ooit overboord sloeg tijdens het werk op een kotter, maar zich ternauwernood kon vastklampen aan een nettenstok en zo werd gered. Pas later, toen hij het thuis vertelde aan zijn hoogzwangere vrouw, besloot hij te stoppen met varen en de overstap te maken naar de viskar.

De auteur verbindt dit met een documentaire over Urker mannenkoren, waarin vissers zingen bij begrafenissen van collega’s. Door de verhalen van verlies, herdenking en overleving krijgt de schrijver meer begrip voor de hechte, gelovige gemeenschap van Urk en voor de zware tol die de zee daar generaties lang heeft geëist.