Enge dingen die je niet moet doen | column Jantien de Boer

In dit artikel:

Jantien de Boer beschrijft in een korte, persoonlijke column hoe een gewone verfklus in de tuin uitloopt op een moment van verbrokkelde voorzichtigheid en existentiële vermoeidheid. Op een zonnige middag besluit ze de kas/tuindak te witten, terwijl ze zich eigenlijk uitgeput voelt door de wereld- en binnenlandse politiek en de ophef rond protesten tegen asielzoekerscentra. Een fragment van een SBS6-interview — waarbij een voorbijganger laconiek zegt dat hij geen last heeft van azc’s — illustreert haar politieke afkeer en moeheid.

Bij het klussen gaat het vrijwel mis: de ladder staat half in klei, half in grind, ze improviseert met een stoeptegel en triplex, de verfemmer valt om, ze klimt zonder telefoon en verliest bijna het evenwicht door de lange verfstang. Met wat geluk en door reflexen—of gewoon omdat ze vaak op één been staat tijdens tandenpoetsen—ontloopt ze een val. Later, bij een bord spaghetti, haalt A. de gevaren door en fantaseren ze samen over hoe lang het zou duren voordat iemand haar vond als ze wél gevallen was; buren zijn vaak niet thuis, hulp kan uitblijven.

Het gesprek schuift naar kleine, alledaagse risico’s: A. waarschuwt dat veel mensen sterven op de wc en neemt daarom altijd zijn telefoon mee. De schrijfster verwijst naar de podcast Shitshow en naar het vieze gevoel van scrollen op het toilet. Ze concluderen dat sommige impulsen — geen telefoon meenemen, klussen op hoogte zonder hulp — dom zijn, net als te hard persen op het toilet.

De column contrasteert de kleinschalige, persoonlijke onhandigheid en het zoeken naar overzicht met de grotere maatschappelijke zorgen waarmee de auteur even geen energie heeft. Het is een observatie over kwetsbaarheid, geluk en de manieren waarop alledaagse taken tijdelijk afleiden van grotere onrust.