En doe was even nao mi'j die jonge an de beurt. Zien bats klonk vule dichterbi'j as de aandere batsen | kollum Johan Veenstra

In dit artikel:

Het gebeurde op 10 mei, zestig jaar geleden. De verteller — opgesteld bij de oude Juliana-kazerne in Amersfoort — beschrijft hoe hij en andere soldaten die ochtend naar de Leusderheide werden gestuurd voor oefeningen met echte handgranaten. Iedereen moest om beurten over een muurtje gooien en daarna plat op de buik gaan; het idee was geoefend, maar de spanning was groot en het kon fout gaan. Toen een jonge soldaat de granaat liet vallen en niet ver genoeg gooide, schoot de sergeant bevelen om te blijven liggen, maar het duurde lang en de situatie liep uit de hand: de luitenant gooide zich op de granaat en kwam om, waardoor hij de anderen beschermde. Een andere soldaat raakte een oog kwijt. Terug bij de kazerne hing de vlag halfstok; veel families zouden later bericht krijgen.

Jaarlijks loopt de verteller op 10 mei de route naar de Leusderheide opnieuw, met die groep jonge mannen in gedachten. Hij vraagt zich af of anderen dezelfde herinnering bewaren en voelt de verantwoordelijkheid om het verhaal verder te dragen als de overlevenden er niet meer zijn. De bijdrage is ondertekend met het e‑mailadres van Johan Veenstra.