Elke prijsuitreiking heeft zijn eigen, vaste eigenaardigheden en die haal je niet door elkaar | column Asing Walthaus

In dit artikel:

De tekst vergelijkt herkenbare rituelen bij verschillende prijsuitreikingen: olympische sporters bijten vaak in hun medaille op verzoek van fotografen — een gewoonte die zelfs tot gebroken tanden leidde (rodelaar David Möller, 2010) en ondertussen wat aan momentum heeft ingeboet. Wieler- en autosportkampioenen vieren hun zege met schuimende drank; het spuiten van champagne als publiekgebaar begint volgens de anekdote bij Dan Gurney na Le Mans 1967, al gebruikt de Formule 1 tegenwoordig ook andere merken zoals Ferrari Trento. Nobelprijsuitreikingen zijn juist strikt en sereen: vredesprijs in Noorwegen, de overige prijzen in Zweden, en laureaten lopen zwijgend onder applaus het podium op om de door de Zweedse koning uitgereikte, werkelijk gouden prijs in ontvangst te nemen. Oscars vormen het tegenovergestelde: winnaren barsten los in emotionele, politiek getinte bedankrondjes; om het televisieshot te vullen zitten er zelfs ‘seat fillers’ in de zaal. Omdat elk evenement zijn eigen etiquetteregels en verrassingen heeft, zit de auteur voor de televisie — vooral de onvoorspelbaarheid van de Oscars maakt het boeiend.