Een verhalenbundel van Michelle van der Kind vol knap beconstrueerde troosteloosheid

In dit artikel:

Michelle van der Kind (1978) toont in de verhalenbundel Weertij vakmanschap als vertelster. In twaalf korte verhalen schetst ze een herkenbaar Nederlands landschap: voortdurend regenachtig, koude zeeën die duinen en dijken wegvreten en een omgeving die onherbergzaam en dreigend aanvoelt. Natuurgeweld — stijgend zeewater, natte kilte — werkt door in de levens van de personages; hun lichamen en huizen lijken even onbetrouwbaar als het weer.

Ook menselijke relaties bieden geen toevlucht. Liefdes- en familiebanden blijken broos en vaak destructief: een verdeling van schilderijen mondt uit in drama, en eenvoudige spelletjes zoals rummikub verergeren alleen maar spanningen. Enkele verhalen concentreren zich op intieme, verstikkende details — migraine, een stilhangend insect, een gebreid babyvestje dat weinig hoop op een goed einde geeft — waardoor elk sprankje hoop snel wegebt.

De bundel is zorgvuldig geconstrueerd; de korte vormen zijn geraffineerd opgebouwd en laten een beklemmende samenhang zien. De recensie suggereert dat Van der Kind met deze "meesterproef" haar talent heeft bewezen en vanuit die positie in toekomstige werk ook voor een zachtere, meer gemengde toon zou kunnen kiezen. Weertij verschijnt bij Van Oorschot; prijs €22,50.