Een stille schreeuw om aandacht in 'Renoir'

In dit artikel:

In Renoir volgt regisseur Chie Hayakawa het teruggetrokken 11‑jarige meisje Fuki in een buitenwijk van Tokio eind 1987. Haar vader ligt aan kanker te sterven in een hospice, haar moeder is overbelast, en Fuki zoekt haar toevlucht in stille observatie, fantasie en eigen experimenten om met verlies en angst om te gaan. Nachtmerries over de dood, een schoolopdracht waarin ze haar onvrede over het thuisfront verwoordt en het verlangen om onafhankelijk te zijn, tonen hoe ze emotioneel niet gehoord wordt.

De film combineert kleine, intieme scènes — Fuki die probeert gedachten te lezen na een tv‑programma over telepathie, een hypnotiseerpoging bij een rouwende buurvrouw, hardop praten in een tunnel en het hinniken naar een paard — met een gevaarlijke confrontatie wanneer ze via een datingsite in contact komt met een manipulerende volwassene, waar ze ternauwernood aan ontsnapt. Deze gebeurtenissen illustreren haar behoefte aan iemand die haar helpt zichzelf te vinden.

Hayakawa verwerkt persoonlijke herinneringen: zij verloor als kind ook een vader aan kanker en het schilderij dat in de film centraal staat — Renoirs Portret van Irène Cahen d'Anvers (Kleine Irène) — verwijst naar een door haarzelf ontvangen reproductie uit die periode. Het werk dient als spiegel voor Fuki’s afstandelijke blik en jeugdige kwetsbaarheid.

Renoir is een teder, subtiel coming‑of‑ageportret dat de innerlijke beleving van een kind in rouw en isolement nauwkeurig in beeld brengt. De film kreeg in de recensie vier sterren en draait onder meer in Filmhuis Slieker in Leeuwarden.