Een ongelukkige samenloop in de haven van Terschelling werd Herma (75) fataal. Wat ging er mis?
In dit artikel:
Herma van der Riet (75) uit Dreumel, een enthousiaste watersporter en lid van de Koninklijke Nederlandsche Motorboot Club (KNMC), overleed abrupt op vrijdag 25 april 2025 tijdens het aanmeren in de haven van Terschelling. De oorzaak bleek een ongelukkige samenloop van omstandigheden: haar motorboot Najade werd vlak voor de aanleg gegrepen door een sterke getijdenstroom, moest uitwijken in een versmalling van het vaarwater en raakte vervolgens in aanraking met de aangemeerde vrachtferry Terschellinger Bank.
Het konvooi bestond uit achttien KNMC-vaartuigen. Webcambeelden en AIS-gegevens tonen dat een zeiljacht uit de haven voer en langs het lint motorboten passeerde. De eerste zeven motorboten kwamen zonder problemen door de vernauwing, maar daarna liepen de vaartuigen op elkaar in en viel de colonne deels stil. De Najade, achtste in de rij, werd door de stroming naar links geduwd richting de kade. Om een harde botsing te voorkomen stapte Herma naar het gangboord, maar de puntige klep van de vrachtferry stak op precies die plek boven de reling uit. Ze raakte zwaargewond en overleed; later bevestigde de politie dat de sterke getijdenstroom als enige oorzaak werd genoemd.
Herma en haar man Ton waren jarenlang fervente watersporters. Ze leerden elkaar kennen in het zwembad van het Gelderse Dreumel, startten samen een installatiebedrijf en brachten veel vakanties door op het water. Als KNMC-leden deelden ze zeetochtjes, koorzang en clubactiviteiten; Ton speelde basklarinet bij het schipperskoor, Herma zong in het madammenkoor. Na periodes van psychische problemen had Herma in die kringen weer veel levensplezier gevonden. De kinderen Inge en Kris omschrijven dat hun ouders de boot en het open water als hun beste plek zagen.
De dag na het ongeluk reisden Inge en Kris naar Terschelling om hun ouders bij te staan. Inge werd door haar vader gebeld met het bericht dat haar moeder “tussen een boot” was gekomen. De familie vond enige troost in het feit dat Herma niet was verdronken maar in de armen van haar man was overleden. Die avond brachten ze de nacht samen door op de Najade; de volgende ochtend voer de boot met het gezin terug naar het vasteland, terwijl de kist later op een veerboot werd overgezet met halfstok hangende vlaggen — een laatste, symbolische overtocht.
Het ongeluk trok aanvankelijk weinig aandacht in de media; pas na enkele dagen werd de dood van de vrouw bevestigd door de politie. De havenmeester had de toertochtleider van de KNMC nog gewezen op de liggende ferry en gezegd dat men er “achterlangs” kon varen, maar in de praktijk zorgden stroom en scheepsligging voor gevaarlijke situaties in het nauwe havenkanaal.
Voor het gezin blijft het afscheid een ingrijpende gebeurtenis. Ton worstelde met schuldvragen maar werd door vrienden gerustgesteld over zijn kundigheid als schipper. Langzaam krijgt het voorval een plaats: Kris fietste in september solo naar Terschelling langs oude familieplekken en vond troost in een cappuccino bij paviljoen De Walvis; eind juni zal Ton, met dochter Inge en haar hond Tavi, opnieuw deelnemen aan een KNMC-toertocht.