Een nieuwe lente, een nieuw geluid! | Column Joost Oomen

In dit artikel:

Op verkiezingsdag zat columnist Joost Oomen in Utrecht in een zaaltje vol ongeveer driehonderd scholieren. Onder hen was een jongen die diezelfde dag 18 werd en voor het eerst mocht stemmen; hij keek ernaar uit en wilde na school met zijn moeder op de fiets naar het stembureau. Toen Oomen vroeg of hij al wist op wie hij zou stemmen, antwoordde de jongen eenvoudig: "Nee, nog geen idee."

Die ongedwongen houding wekte bij Oomen geen irritatie maar blijdschap. De jongere leeft nog zonder zorgen over parkeerkosten, hypotheek of een krimpende woonruimte — hij woont nog thuis op zolder en heeft andere prioriteiten: voetbal tegen een muur, nieuwe ervaringen en klasgenoten met uiteenlopende achtergronden die zijn blik verruimen. Daardoor hoefde hij zich niet door de politiek te laten opjagen door thema’s waar ouderen vooral wakker van liggen.

Tegelijk signaleert Oomen een verschuiving in de landelijke verkiezingsdiscussie: veel media en partijen benadrukken lokale, praktische kwesties en een vorm van ombudspolitiek — een aanpak die Richard de Mos populair maakte en waar veel partijen nu plekken voor zoeken. Maar als je nog geen persoonlijke problemen draagt, kun je in het stemhokje anders kiezen: niet het eigen portemonneeprobleem oplossen, maar stemmen op hoe je de wereld wilt verbeteren.

Oomen sluit met een lichte verwondering en heimelijke jaloezie: de vrijheid van jong stemrecht, gecombineerd met het lenteteken van onbevangenheid, is iets om vrolijk van te worden.