Een mooie middag in Jirnsum waar tussen het grijs ineens de zon scheen

In dit artikel:

Op een koude zaterdagmiddag in café De 2 Gemeenten in Jirnsum beleeft journaliste Marianne Velsink een zeldzaam helder moment met haar broer, wiens hoofd ze vaker vergelijkt met mistvlagen. Het café is verder leeg; zij zitten alleen en wisselen vooral stiltes, totdat muziek het contact doorbreekt. Hij herkent Gloria Estefan meteen en weet precies wanneer Michael Jackson’s Smooth Criminal uitkwam — een kleine quiz waarvan hij glansrijk wint en waarop een brede glimlach zijn gezicht siert. Zulke momenten zijn schaars, maar maken gewone dagen bijzonder.

Door zijn aanwezigheid heeft Velsink geleerd dat vanzelfsprekende dingen — een spontane avond met vrienden, een trouwceremonie, het eerste vasthouden van haar kinderen — het niet zijn. Haar broer speelde opvallende rollen in belangrijke momenten: hij bracht de ringen bij haar huwelijk en hield haar pasgeboren kinderen een dag later vast. Tegelijk worstelt zij al decennialang met een sluimerend schuldgevoel en de onvermijdelijke ‘wat-als’-vragen over lot en toeval. Haar broer zelf draagt geen verwijt; hij is bescheiden, zachtaardig en niet geneigd filosofische vragen te stellen over waarom hem dingen overkomen.

De auteur beschrijft ook de gewoonte van zwijgzame autoritjes en het snelle besluit om naar huis te gaan als zijn gedachten afdalen naar donkere plaatsen. Ze wenst wanhopig dat ze iets van die mist van hem kon overnemen, maar erkent dat er geen antwoord op de existentiële ‘wat-als’-vraag komt. Het beschreven middagje in Jirnsum geeft haar desondanks een kostbare, tijdelijke verlichting.