Een mens is nooit te oud om bij te leren

In dit artikel:

Columnist Bert de Bruin, historicus en leraar Engels in Haifa, schrijft dat zelfs na tientallen jaren in Israël herdenkingsdagen hem nog steeds nieuwe feiten en inzichten opleveren. Naar aanleiding van 4 mei en 5 mei ontdekte hij via een Facebook-post dat de violist Theo Olof (voluit Theo Olof Wolffberg, 1924–2012) Joods was en een ingrijpend oorlogsverhaal droeg — iets wat hem als tiener die zich in de jaren tachtig voor klassieke muziek interesseerde nog onbekend was.

De Bruin prijst sociale media (Facebook, WhatsApp, YouTube) als bronnen van zowel triviale als waardevolle informatie en als middelen om mensen te leren kennen die je anders nooit zou ontmoeten; binnenkort wil hij twee zulke contactpersonen in Tel Aviv ontmoeten. Tegelijk waarschuwt hij voor de noodzaak van digitale kritisch-leesvaardigheden: er circuleert veel onbetrouwbare en haatdragende informatie, en onwetendheid over historische en actuele kwesties speelt aan beide kanten van het Israëlisch-Palestijnse debat een rol.

Als taalkundig nevenfeit deelt hij twee taalobservaties: het Duitse woord voor ‘permanent ingezetene’ — Daueraufenthaltsberechtigter — dat hij amusant en leerzaam vindt voor zijn lessen over woordvorming, en de bondigheid van het Hebreeuws die hem opviel tijdens een bezoek aan Yad Vashem. Bij een muur naast de Hal der Namen zag hij hoe een zin uit Jesaja in het Hebreeuws veel zuiniger is geformuleerd dan de Engelse of Nederlandse vertalingen, en hoe het woord yad in verschillende vertalingen uiteenlopende Nederlandse termen oplevert.

Zijn conclusie is simpel: je blijft levenslang leren — zowel over cultuur en taal als over de geschiedenis die herdenkingen steeds weer naar boven brengen.