Een mens hier is niet baas over alles, ook niet over zijn eigen leven | column Wim Beekman

In dit artikel:

In een besneeuwd bergdorpje vraagt de auteur deze week aan een oudere man met skistok of de paden boven op de berg nog begaanbaar zijn. Zijn korte, veelzeggende antwoord luidt: "Es ist Winter." Daarmee vat de dorpsbewoner in één zin samen dat sneeuw en ijs hier bepalen wat kan en wat niet — een levenswijze die geduld, voorbereiding en aanvaarding vergt. De smalle straatjes zijn nu weer te belopen; de afgelopen weken waren ze bijna onbegaanbaar en veel ouderen zaten toen thuis, zonder daar moeilijk over te doen.

In de tekst wordt verder geschetst hoe het dagelijkse leven in de bergen met de natuur meebeweegt: mensen 'roeien met de riemen die ze hebben' en accepteren dat ze niet overal de baas over zijn. Die houding vertaalt zich ook in de zichtbare religieuze praktijk: kerken en kapellen zijn talrijk en vaak open, kruiswegstaties en kaarsen tonen hoe geloof en overdenking verweven zijn met het dragen van lasten en zorgen.

In de Rundkirche van Maria in het Saasdal treft de schrijver een ‘wintergebed’ bij de kaarsentafel aan — geen uitgebreide liturgie, maar een eenvoudige, stille handeling: een kaars aansteken als teken van aanwezigheid, vertrouwen en erkenning dat veel dagelijkse behoeften en bezorgdheden bij iets hogers worden neergelegd. De aflevering benadrukt zo de combinatie van praktische weerbaarheid en geestelijke troost die het bergleven kleurt.