Een goed teken dat ook de niet-schreeuwers het podium pakken en de straat op gaan

In dit artikel:

In Nederland groeit het aantal intimiderende protesten tegen plannen voor opvanglocaties voor asielzoekers, waardoor lokale politiekers — gemeenteraden en burgemeesters — steeds moeilijker hun wettelijke taak kunnen uitvoeren om vluchtelingen eerlijk over het land te verdelen. Die taak is vastgelegd in de Spreidingswet; zolang EU-asielregels en een landelijk dekkend netwerk van opvang ontbreken, blijft die wet noodzakelijk. Door uitstel of terughoudendheid ontstaan telkens weer situaties van overvolle aanmeldpunten, zoals recent bij Ter Apel.

Politieke signalen die suggereren dat gemeenten zelf mogen bepalen of ze opvang willen hebben (zoals door oud-minister Ruben Brekelmans geopperd) voeden het anti-vluchtelingenklimaat en vergroten de kans op geweld. De hoofdredactie roept premier Rob Jetten op hierover duidelijker en steviger te spreken.

Tegelijk is er een bemoedigende kentering: het zogeheten stille midden – mensen die normaal niet demonstreren – liet zich in sommige steden horen met tegendemonstraties, en de landelijke oproep tot protest bleef soms matig bezocht. Dat biedt hoop dat het maatschappelijk verzet tegen het ondermijnen van normen en fatsoen zal groeien.

Ook kerkelijke stemmen, rond Pinksteren, roepen op tot betrokkenheid en burgerlijke inzet. Publiekstheologen en straatpredikanten stimuleren individuele verantwoordelijkheid en barmhartigheid; pinksterfestival Veenklooster formuleerde het kernachtig: “Geloven is in actie komen.” Deze zachte, brede respons wordt gepresenteerd als een mogelijk begin van een meer constructieve publieke houding.