Een daverend applaus? Waarom trappelen we niet met onze voeten?

In dit artikel:

De verwondering van kinderen fungeert als spiegel voor volwassenen: hun simpele, nieuwsgierige vragen zetten ons aan het denken en herinneren ons aan hoe we veel vanzelfsprekendheden erven. De schrijfster vertelt hoe de vraag van haar achtjarige over waarom mensen applaudisseren haar aan het denken zette. Een spontane neiging om te klappen bij een overwinning — ook als er niemand is om het te horen — bracht haar ertoe uit te zoeken waar dat gedrag vandaan komt. Ze ontdekte dat klappen vrijwel universeel is; al in de oudheid werden er zelfs claqueurs ingezet om publieksreacties te sturen, en er bestaan moderne curiosa zoals het wereldrecord ‘klappen met één hand’ (in 2017 door een Nederlander op 427 klappen per minuut).

Diezelfde lijn van doorgegeven gewoonten zag ze terug bij een reportage in Britsum, waar Marjan Beuker gedichtjes en plaatjes uit oude poëziealbums in het dorp ophing. De eenvoudige versjes die zij als kind opschreef blijken decennialang onveranderd te circuleren — gedragingen en teksten die van generatie op generatie meegaan.

Ook de geschiedenis levert voorbeelden van hoe verhalen en kennis worden doorgegeven. Janny van der Molen presenteerde een nieuw boek over Margot Frank, de minder bekende zus van Anne, waarin Margots ontwikkeling en het onrecht dat haar overkwam op een indringende manier wordt verteld. Het boek is geschreven voor jonge lezers vanaf circa tien jaar. Toen de journaliste voorstelde het samen met haar zoon te lezen, bleek hij al veel over de Tweede Wereldoorlog te weten via school: een teken dat kinderen soms sneller antwoorden vinden dan volwassenen beseffen.

Kernboodschap: veel van wat wij doen en weten is door vorige generaties bepaald, en kinderen — door hun nieuwsgierigheid en wat ze opvangen — herinneren ons aan die doorlopende tradities en verhalen.