Een catechisant zegt plotseling: 'Ik wil later eigenlijk dominee worden'

In dit artikel:

Predikant Teunard van der Linden uit Harlingen beschrijft een gewoon maar betekenisvol zondagavonduur met een klein groepje catechisanten, waaronder twee pas aangekomen 17‑jarigen. In de intieme setting wisselen de jongeren niet alleen over geloofstof maar ook over hedendaagse invloeden: podcasts, jeugdprogramma’s en sociale plannen. De nieuwelingen helpen routinematig met thee en opstelling en getuigen openlijk van hun geloof—“Jezus is mijn fundament.”

Van der Linden brengt thema’s samen: taalkundige nuances bij bijbelvertalingen (zoals het Hebreeuwse ‘shalom’, meer dan alleen ‘vrede’), de lezing van Marcus over de blinde Bartimeüs die van randfiguur deelnemer wordt, en de betekenis van navolging. Aan de hand van voorbeelden als graaf Nicolaus von Zinzendorf en de kloosters‑geschiedenis wordt de spanning besproken tussen radicale toewijding en Luthers idee van trouw in het gewone leven. De gesprekken zijn praktisch georiënteerd; de jongeren houden van toepasbare, directe teksten en antwoorden enthousiast dat trouw volgen “het minste is wat je kunt doen.”

Het gebed dat de bijeenkomst afsluit valt samen met het luiden van de klok van de Grote Kerk, een moment waarin verleden, gemeenschap en het besef van geroepen zijn samenvallen. De avond eindigt met een onverwacht, maar veelzeggend teken van vrucht: de twee jongemannen verklaren allebei later dominee te willen worden—een voorval dat Van der Linden als een pinkstermoment ervaart. Hij fietst voldaan naar huis.

Kortom: kleinschalige catechese in Harlingen brengt intergenerationele uitwisseling, verdieping over tekst en navolging, en blijkt vruchtbaar voor geloofsvorming en mogelijke roeping; het laat zien hoe gewone ontmoetingen de kerkelijke toekomst kunnen voeden.