Drinte is bytiden té moai

In dit artikel:

Jaap Krol fietste zondag door de Drentse bossen en beschrijft hoe de rust en zorgvuldig bewaarde welstand van dorpen als Taarlo, Loon en Anderen hem soms beklemt en tegelijk ontroert. Drenthe prijkt met zijn subtiele hoogteverschillen, kronkelende waterlopen en fraai ingerichte brinken als idyllisch landschap, maar die schoonheid trekt ook steeds meer wandelaars en fietsers waardoor plekken drukker worden. Mensen hebben tegenwoordig vaker behoefte aan bos en zand dan aan weiland en klei; de Veluwe staat niet voor niets decennialang bovenaan als favoriete vakantiebestemming.

Krol verlangt af en toe naar een eenvoudige, agrarische setting waarin de tijd stil lijkt te staan: geen moderne tuurinrichting of waslijnen vol auto’s, maar een simpel gazon, een strook rozen, een ouderwetse waslijn, een tegelpad en een ijzeren vlaggenhouder — geen grote decoratieve letters in het raam, maar een paar sanseveria’s en witte vitrage. Zulke sobere huiselijkheid trof hij opeens te midden van rietgedekte daken en raakte hem diep; eenvoud is inmiddels zeldzaam en dat maakte het moment extra bijzonder.

Tegelijk waarschuwt Krol voor overdreven nostalgie: beelden die suggereren dat vroeger alles beter was werken verleidelijk en kunnen misleiden. Toch vindt hij het heilzaam om af en toe even in die kleine, kleurige details van een dorpspaadje te geloven — een helder moment van bezinning, bij voorkeur in de Drentse bossen. Krol groeide op in Beetstersweach en woont in Groningen.