Drigingen sûnder tal, en it is altyd de skuld fan in oar

In dit artikel:

De Friesch-Dagblad-column van Abe de Vries fileert hoe Nederlandse media en politiek voortdurend in de ban zouden zijn van “dreiging”: van stikstof en cyberaanvallen tot Rusland, drinkwater en klimaat. Volgens hem is Nederland verslaafd geraakt aan een permanente staat van alarm, waarbij elk probleem wordt opgeklopt tot crisis en waarbij de schuld vaak bij een externe vijand wordt gelegd.

De kern van zijn betoog richt zich vooral op Rusland en de oorlog in Oekraïne. De Vries bekritiseert de NAVO- en EU-lijn, die hij beschrijft als een eenduidig verhaal waarin Rusland steevast als agressor wordt neergezet en westerse media dat beeld volgens hem zonder veel tegenspraak overnemen. Hij noemt dat een soort “éénstemspolitiek” en beklaagt zich over wat hij ziet als selectieve en eenzijdige berichtgeving over de oorlog, waarin positieve verhalen over Oekraïne en negatieve over Rusland dominant zouden zijn.

Daarbij zegt hij niet zozeer dat er géén bedreigingen bestaan, maar dat het woord “dreiging” zo vaak wordt gebruikt dat het zijn betekenis verliest. Door die constante stroom aan alarmsignalen ontstaat volgens hem een opgeklopte sfeer waarin alles, van migratie tot natuurbeheer, als existentieel gevaar wordt gepresenteerd. Het stuk is daarmee vooral een kritiek op de manier waarop nieuws en opinie in Nederland angst, urgentie en vijandbeelden reproduceren.