Door acht woordjes heeft de twijfel of Pieter Weening wel echt schitterde in de Giro d'Italia toegeslagen | column Johan Stobbe

In dit artikel:

Johan Stobbe beschrijft hoe een jarenlang onaangeroerd roze Rabobank-wielershirt in zijn kast hem deed terugdenken aan Pieter Weening en de Giro van 2011. Als winnaar van de Tourtoto had hij het shirt gekregen, met de gedachte het ooit te laten signeren door de Friese coureur die volgens zijn herinnering Harkema in 2011 kortstondig oranje—sorry: roze—kleurde: café De Heideroos werd tijdelijk Heideroze, er verschenen speciaal broodjes en zelfs een auto werd roze gespoten nadat Weening een etappe won en de leiderstrui veroverde.

Die nostalgie werd wakker geschud toen een nieuw Giro-boek van Mart Smeets op de mat viel. Stobbe bladert op zoek naar het hoofdstuk over Nederlandse renners, maar vindt tot zijn verbazing nauwelijks aandacht voor 2011 en geen uitgebreide vermelding van Weening: in het korte stukje over 2011 staat zelfs dat Weening in de vijfde etappe afstapte. Dat wringt; het confronteert hem met het risico dat zijn geheugen hem parten speelt of dat de historische weergave niet klopt. De schrijver eindigt met een knipoog naar zijn afnemende geheugen—en de opmerking dat het roze shirt ondertussen waarschijnlijk al naar het Leger des Heils is gegaan—en laat de lezer achter met twijfel over wat echt gebeurd is: zijn levendige herinnering aan een Friese triomf of een herschreven feitenlaag in een nieuw boek.