DJ Moxes (32) gebruikte drugs, ging bijna dood aan suikerziekte, maar is er weer. 'Ik ben nog steeds dezelfde flapdrol die ik altijd ben geweest'
In dit artikel:
Dj Moxes — Marciano Slager (32) — treedt op Koningsdag (27 april) op in Dokkum en ziet dat optreden als zowel een thuiswedstrijd voor zijn Friese achterban als bewijs dat muziek en dans maatschappelijke verandering kunnen aanjagen. Hij staat op een ponton terwijl kaatsers, fierljeppers en zeilers hun kunsten tonen voor koning Willem-Alexander en koningin Máxima; de sporters leverden zelf nummers aan die hij tot één energieke set heeft gesmeed. Voor Moxes is het een kans om aan familie en vrienden in Friesland te laten zien wat hij in Amsterdam bereikt heeft en om erkenning te tonen voor zijn harde werk.
Zijn parcours naar dit moment was niet vanzelfsprekend. Acht jaar geleden raakte Marciano ernstig aangeslagen: hij trok zich terug, verloor veel gewicht en voelde zich ziek — een bezoek aan de dokter bracht aan het licht dat hij zware hyperglykemie had en diabetes type 1 of 2 werd vastgesteld (bloedwaarde bleek zo hoog dat het apparaat stopte; ziekenhuismeting 44,3). Dat was een kantelpunt: sindsdien spuit hij meerdere keren per dag insuline, draagt hij zorg voor vaste eetmomenten en regelt hij bij optredens altijd geschikte voeding en suikers. De diagnose fungeerde volgens hem als harde wake-upcall na jaren van drank, drugs en losse levensstijl; hij geeft toe dat vrienden hem al meerdere keren uit benarde situaties hebben gered.
De liefde voor house en techno ontsnapte hem tijdens een bezoek aan een evenement in de Graanfabriek in Groningen. De gezamenlijke euforie op de dansvloer greep hem zo dat hij besloot zelf dj te worden: voor 600 euro kocht hij zijn eerste draaitafel en bouwde stap voor stap een netwerk op met veel, vaak onbetaalde, uren. Vanuit Burgum verhuisde hij naar Groningen en later naar Amsterdam, waar optredens in clubs en op festivals volgden. De doorbraak kwam na jaren ploeteren; hij tekende bij het bureau Meanwhile en werd genoemd als talent van het jaar, draaide op grotere podia en festivals en staat nu ook op landelijke podia zoals Koningsdag.
Privé houdt Marciano zichzelf bescheiden — zijn moeder, die op haar achttiende uit Somalië vluchtte en voor hem een steunpilaar is, houdt hem met beide benen op de grond — en hij benadrukt dat succes zijn persoonlijkheid niet heeft veranderd. Hij onderhoudt warm contact met zijn ouders ondanks een moeilijke periode met zijn vader en wil zijn vrienden en familie in Friesland laten delen in zijn succes. Praktisch gezien let hij op voeding rondom shows (standaard twee volkorenbollen voor het slapen, gevulde koelkasten bij optredens met bananen, sapjes en dextro-tabletten) en zijn kring kent de protocollen voor noodgevallen: vrienden hebben hem al vijf keer wakker moeten maken.
Een terugkerend thema in zijn verhaal is de confrontatie met racisme. Als jonge vent reageerde hij fysiek, wat leidde tot aanhoudingen en taakstraffen; later leerde hij andere strategieën en ervaart hij de dansvloer als een plek waar verschillen verdwijnen. Die egalitaire ervaring wil hij op grotere schaal inzetten: met zijn groeiende publiek ambieert hij politieke invloed. Zijn motto — "dansend naar verandering" — vat zijn ambitie samen: door muzikaal succes wil hij bewustzijn en verandering afdwingen en zo racisme en ongelijkheid bestrijden.
Het optreden in Dokkum is voor Moxes meer dan een pr-moment; het is een statement richting zijn Friese gemeenschap en een stap in zijn streven om impact te maken via muziek. Hoewel hij droomt van wereldroem en miljoenen volgers, houdt hij zichzelf nuchter en benadrukt hij dat erkenning hem niet hoogmoedig maakt. Op Koningsdag draait hij in dienst van het publiek: geen standaard set, maar een energierijke mix die volgens hem goed past bij de Friese sfeer — en die tegelijk zijn verhaal van herstel, doorzettingsvermogen en hoop uitdraagt.