Dit is squasher Dylan (23), de Australische uitblinker van Drachten in de eredivisie. 'Ik houd echt van Nederland'

In dit artikel:

Dylan Molinaro (23) uit Melbourne is deze eredivisie­zomer de opvallendste speler van Squashcentrum Drachten. Hij verhuisde dit voorjaar naar Nederland nadat hij eerder al een korte competitieperiode in het land had gehad. Molinaro combineert wonen en trainen in Rotterdam met wedstrijden voor Drachten; voor de duels reist hij per openbaar vervoer naar Friesland en overnacht soms bij teamgenoten of club­eigenaar Sipke Wiersma vanwege late eindtijden.

Molinaro kwam in aanraking met squash op zijn tiende, gestimuleerd door zijn squashminnende vader. Nu staat hij op plek 106 van de wereldranglijst en streeft hij naar een vaste plek in de top 100 — en op termijn zelfs de top 50. Zijn motivatie voor een overstap naar Nederland is vooral sportief: het niveau, de coaches, de sparringspartners en de toernooien zijn in Europa veel sterker en talrijker dan in Australië, waar squash volgens hem een "dode sport" is. Hij speelt daarnaast als fulltime professional toernooien in steden als Helsinki, Boedapest en Chennai; financiële steun van sponsoren is essentieel omdat prijzengeld vaak niet alle kosten dekt.

Wiersma, mede-eigenaar van Squashcentrum Drachten en verantwoordelijk voor teamselectie, haalde Molinaro binnen nadat hij hoorde dat de Australiër al kort voor Ridderkerk had gespeeld. Drachten heeft geen groot budget en zoekt creatief naar talentvolle buitenlanders om de selectie te versterken — eerder haalde Wiersma zelfs kortstondig wereldtopper Ramy Ashour naar de club, een stunt die veel aandacht trok. Wiersma benadrukt dat Drachten niet mikt op puur financieel gemotiveerde spelers; Molinaro viel hem vooral op door zijn instelling en persoonlijkheid. Volgens Wiersma betalen topclubs in de eredivisie zo'n €1.000 per wedstrijd, kleinere clubs slechts enkele honderden euro's; Drachten zit daar tussenin en speelt vooral om lijfsbehoud, deels met eigen jeugd.

Sportief heeft Molinaro snel rendement opgeleverd: na een eerste nederlaag won hij de volgende vier eredivisiewedstrijden en is halverwege het seizoen met afstand Drachtens meest waardevolle speler. Hij blijkt populair bij leden en toeschouwers door zijn opgewekte houding; Wiersma: “Ik heb hem hier nog nooit zonder glimlach gezien.” Molinaro zelf zegt dat hij “heel leuk” vindt om voor Drachten te spelen en noemt Nederland een tweede thuis, mede omdat veel mensen Engels spreken en hij zich snel aanpaste.

Privé blijft Melbourne belangrijk: hij keert voor de feestdagen terug naar Australië om familie en vrienden weer face-to-face te zien in plaats van via livestreams. Daarna is zijn intentie terug te keren naar Nederland en het seizoen voort te zetten, hoewel concrete data nog niet vastliggen. Wiersma hoopt dat Molinaro langer dan een seizoen in Drachten blijft; sportief ziet hij bij de jongeling nog rek en verwacht hij dat Molinaro stappen kan maken op de wereldranglijst.

Kortom: een jonge Australische speler zoekt in Nederland betere competitie en voorzieningen om zijn professionele ambities waar te maken, terwijl Drachten met beperkte middelen een aanwinst heeft die zowel sportief levert als de clubcultuur versterkt.