Dit is een gedurfd pleidooi om soms even niets te doen | opinie

In dit artikel:

Wim Beekman voert een onverwacht pleidooi voor ’niets doen’: niet uit luiheid, maar uit vertrouwen en geduld. Aanleiding vormt de huidige doordringende roep om actie — voor klimaat, gerechtigheid, vrede en ook voor de kerk, waar recente CBS-cijfers laten zien dat het ledenaantal, zelfs in Friesland, verder zakt. In plaats van reflexmatig harder aan de slag te gaan, haalt Beekman de gelijkenis uit het evangelie van Marcus aan: een boer zaait en de aarde brengt uit zichzelf vrucht voort, zonder dat de zaaier precies weet hoe dat gebeurt.

Beekman contrasteert de hedendaagse druk om voortdurend iets te hoeven veranderen met de rust die die Bijbelse afbeelding uitstraalt. In kerkelijk werk zijn mensen volgens hem vaak bezig met taken en verboden, met plannen en zorgen over wat er nog moet gebeuren. Maar groei laat zich niet afdwingen: geef het beste wat je hebt — geloof, hoop en liefde — en vertrouw erop dat het in goede aarde opkomt. Als voorbeeld gebruikt hij het ouderschap: je kunt kinderen alleen het beste meegeven en hen dan loslaten zodat zij op hun eigen manier volwassen worden.

Ook het oogsten vraagt volgens hem om een positieve houding: wees dankbaar en vier de opbrengst die er wél is, in plaats van te treuren over wat ontbreekt of vroeger was. Tussen zaaien en oogsten hoort ruimte voor kalmte; zoals zijn grootmoeder het stelde: wij kunnen het water geven, maar God zorgt voor de groei. De kernboodschap is dus praktisch en spiritueel tegelijk: wees zaaier, doe wat nodig is om goed zaad te leggen, en oefen je in geduld en vertrouwen om de rest aan de aarde (en het hogere) over te laten.