De Waddenvereniging wil een deel van de Waddenzee afsluiten voor visserij. Wat levert dat op?

In dit artikel:

De Waddenvereniging roept op om 30 procent van de bodem van de Waddenzee vrij te houden van bodemvisserij, met name garnalensleepnetten. Deze petitie werd deze week aan de Tweede Kamer aangeboden tegen de achtergrond van de Europese Natuurherstelverordening, die lidstaten verplicht om uiterlijk 2030 minstens 20 procent van natuurgebieden op land en zee te herstellen. Nederland moet vóór 1 september een nationaal natuurplan hebben; de regels gaan volgend jaar in.

De oproep valt samen met groeiende zorgen uit de visserij: volgens Durk van Tuinen, secretaris van de Vissersbond, is de kottervloot de afgelopen jaren gehalveerd en dreigt een verlies van ongeveer een derde van de garnalenvangst. Hoge brandstofkosten, veroudering van de vloot, stikstofmaatregelen en ruimteverlies door zee-windparken zetten de sector onder druk.

Wageningse emeritus hoogleraar Jaap van der Meer nuanceert dat het effect van afsluitingen afhangt van de doelsoort en de dynamiek van het gebied. Gesloten zones helpen nauwelijks voor mobiele soorten zoals haaien, maar kunnen wel herstel van bodemleven, oesters en zeegras bevorderen in laagdynamische wadplaten. Van der Meer wijst erop dat veel van die laagdynamische gebieden relatief weinig opbrengst leveren: in de helft van zulke visterreinen wordt slechts circa 7 procent van de vangst gehaald, wat ruimte biedt voor compromissen zonder grote opbrengstverliezen voor visserij.

Tjeerd de Groot van de Waddenvereniging pleit voor langdurige afspraken zodat vissers in hoogproductieve delen actief kunnen blijven; Van Tuinen zoekt juist meer ruimte voor de sector, bijvoorbeeld via combinaties met windparken en aandacht voor veiligheidsregels. De kwestie wordt nu politiek en juridisch verder afgewogen, terwijl vergunningen voor de garnalenvisserij ook bij de rechter spelen.