De voeten beginnen het wandelen van olympische proporties steeds minder leuk te vinden | column Johan Stobbe

In dit artikel:

De columnist voelt zich de laatste tijd “een beetje schaatser”, niet door toedoen van uitzonderlijke ijsvaardigheden maar door veel lopen tussen verschillende locaties. Recent voltooide hij met zijn dochter een mini-Elfstedentocht op het Nannewiid, maar fysieke voorkeur blijkt meer bij korte, explosieve inspanningen te liggen: testen bij de ploeg van coach Jac Orie toonden aan dat hij veel sprintvezels heeft. Dat verklaart vroege successen als school- en dorpssprints en een kortebaanzege op de Luts.

In het dagelijks leven vertaalt die schaatsmentaliteit zich in het strak aantrekken van schoenen voor maximale stabiliteit — een truc die hij van Sven Kramer heeft afgekeken — maar die aanpak loopt minder soepel af als je volwassen voeten en nieuwe schoenen combineert. Na een dag van vele kilometers en het dragen van een gloednieuw paar schoenen gedurende zo’n veertien uur, kreeg hij talrijke blaren en pijnlijke tenen. Blarenpleisters bieden enige verlichting, maar rust is gewenst.

Een warm contact uit het Noorden bood onverwachte hulp aan: iemand liet weten dat zijn dochter in Milaan woont en dat haar partner als chauffeur voor een ander medium werkt, een verbinding die mogelijk praktische steun kan opleveren. Hoewel de columnist zich redelijk kan redden met metro- en tramnetwerken, overweegt hij toch contact op te nemen — zijn “olympische” voeten verdienen een dagje herstel.