De vechtlust van Antoinette Rijpma-de Jong wordt eindelijk beloond met de ontbrekende kleur olympisch medaille
In dit artikel:
Antoinette Rijpma-de Jong heeft vrijdagavond in Milaan het hoogste bereikt waar ze jaren naartoe werkte: olympisch goud in de schaatssport. De 30-jarige Rottumse pakte de overwinning met een tijd van 1.54,09, maakte in de laatste tientallen meters het verschil en eindigde 0,06 seconden voor de Noorse Ragne Wiklund. Favoriete Miho Takagi zakte in de slotfase weg, waardoor Rijpma-de Jong onbedreigd als winnares overbleef. Haar coach Gerard van Velde riep haar honderd meter voor de finish toe dat ze het had — iets wat pas echt tot haar doordrong tijdens de ererondes met de Nederlandse vlag.
De triomf was emotioneel geladen: ouders Liesbeth en Dirk stonden zichtbaar geraakt te kijken toen hun dochter de gouden medaille omgehangen kreeg en mannenlief Coen Rijpma, zelf voormalig wielrenner en haar steun in de voorbereiding, zong uit volle borst het Wilhelmus mee. Coen had in Milaan een rustplek geregeld vlakbij de baan, zorgde voor kleine routines zoals samen fietsen en pannenkoekjes bakken, en zette zijn eigen ambities deels opzij om haar te steunen. Vader Dirk heeft traditioneel een fles berenburg in zijn tas die alleen bij winst geopend wordt — die gaat nu mee vieren.
Rijpma-de Jong’s weg naar goud was geen rechte lijn. Als meisje werd ze gepest vanwege haar rode haar; die ervaring leidde er later toe dat ze een eigen foundation startte om kinderen die gepest worden te steunen. Haar carrière kende hoogte- en dieptepunten: op haar olympische debuut in Sotsji (als 18‑jarige) faalde ze in haar ogen en huilde ze na een zevende plaats; sindsdien vergaarde ze al meerdere medailles maar vond zelden een rit zonder punten van kritiek. Techniek en zelfkritiek bleven terugkerende thema’s, maar haar vechtlust en doorzettingsvermogen bleken doorslaggevend.
De gouden medaille voelt voor haar als de bekroning van jarenlang hard werken en het opofferen van zaken om die droom te realiseren. Ze zei dat door te blijven vechten er licht is aan het einde van de tunnel en benadrukte het belang van jezelf accepteren. Terugkijkend zwaaide ze naar haar familie op de tribune en dacht aan grootouders die waarschijnlijk thuis mee zouden kijken: dit is volgens haar waar je vier jaar lang voor traint.
Kort samengevat: Antoinette Rijpma-de Jong voltooide een lange, emotionele reis van pesten en teleurstellingen naar olympische triomf, gesteund door familie en partner, en gebruikte haar overwinning meteen ook als inspiratie voor kinderen die met tegenslag worstelen.