De Trumpificering van de stad | column Jan Postma

In dit artikel:

In Washington DC ontstaan snel zichtbare en minder zichtbare sporen van wat de columnist noemt de “Trumpificatie” van het land. Onder president Trump wordt gebouwd en hernoemd: naast plannen voor een ballroom in het Witte Huis (waar de east wing wordt verbouwd) prijkt zijn naam al op instellingen als het Trump-Kennedy Center en zelfs op een vliegveld in Palm Beach (President Donald J. Trump International Airport). Ook zijn er voorstellen voor een triomfboog ter gelegenheid van 250 jaar Amerika — al snel omgedoopt in informele reacties tot een “Arc de Trump”.

Onder Trump zijn veel bewoners van de hoofdstad verontwaardigd: het Witte Huis wordt in hun ogen ontheiligd, een symbool van de natie dat geen privéproject van een zittende president zou moeten zijn. Trump-aanhangers vinden monumenten en vernoemingen passend voor een succesvolle president. Historisch gezien worden gebouwen en monumenten in Washington meestal pas aan presidenten toegekend als zij al lang overleden zijn; een hedendaagse verhuldere verering is daarom uitzonderlijk.

De zichtbare naamsveranderingen zijn het minst problematisch — die letters zijn relatief snel weg te halen — maar de diepere institutionele aanpassingen zijn veel moeilijker terug te draaien. Afdelingen zijn opgeheven of omgevormd, ambtenaren zijn ontslagen en het overheidsapparaat is aangepast om Trumps prioriteiten te dienen. Daardoor blijft zijn invloed op het bestuur en het straatbeeld langdurig aanwezig.

Kortom: in Washington is Trump niet alleen een naam op gevels en borden, maar ook een blijvende verandering in bureaucratische inrichting en publieke symboliek. De stad toont zo, volgens de columnist, een ander beeld van Amerika aan de rest van de wereld — een “Trump”‑getinte hoofdstad.