De tandarts zette nog net niet zijn knie in mij zij, voor extra wrikvermogen | column Asing Walthaus

In dit artikel:

De auteur beschrijft hoe hij in de tandartsstoel belandt voor een flinke behandeling: een gat vullen en vooral een verstandskies laten verwijderen. Terwijl de verdoving zijn werk doet, vangt hij flarden op van een luchtig gesprek tussen tandarts en assistente over de tv-serie *Zeg ’ns Aaa*, wat het contrast met de ingreep extra groot maakt. De tandarts moet hard werken om de kies los te wrikken; het gaat niet pijnloos in de letterlijke zin, maar dankzij de verdoving blijft het vooral een merkwaardige, bijna komische ervaring.

Tijdens het trekken breekt er iets af, waarna de tandarts het restant alsnog met tang en kracht verwijdert. Daarna krijgt de patiënt het standaardadvies: geen hard eten en geen alcohol. Dat botst meteen met zijn plan om ’s middags naar een haringparty te gaan, maar de tandarts en assistente reageren daar vooral droog en praktisch op. De verwijderde kies gaat in een plastic zakje mee naar huis, waar de verteller zich afvraagt wat hij er eigenlijk mee moet doen. De tekst schetst zo op ironische toon de vreemde nabijheid van tandheelkundige ellende, alledaagse conversatie en een lichte bespotting van de eigen lichamelijkheid.