De oude muzikant haalde een katoenen zakdoek langs zijn ogen en zette toen, voor het allerlaatst, in | column Wieberen Elverdink

In dit artikel:

Journalist Wieberen Elverdink neemt afscheid van zijn vaste zaterdagcolumn na ruim acht jaar. In een persoonlijke laatste bijdrage vertelt hij dat hij zelf heeft besloten te stoppen, nog voordat lezers genoeg van hem zouden krijgen. Hij vergelijkt dat met een oude muzikant uit een orkest die zijn laatste repetitie aankondigt en liever vertrekt terwijl hij nog welkom is.

Elverdink schreef jarenlang over kleine alledaagse gebeurtenissen en dorpsleven, van kapotte paraplu’s tot ongemakkelijke situaties, en noemt die wekelijkse stukken bijna een dagboek. In die periode veranderde er veel in zijn eigen leven: zijn kinderen groeiden op, hij verhuisde, maakte de lockdowns mee, publiceerde een bundel en verloor zijn schoonvader Pake. Dat alles maakte de column voor hem een vast onderdeel van zijn bestaan.

Hoewel hij stopt met schrijven voor de krant, benadrukt hij dat zijn leven gewoon doorgaat, met alledaagse zorgen en vrolijke gezinsmomenten. Zijn afscheid is daarom niet bitter, maar vooral dankbaar en melancholisch: hij sluit af op een moment waarop het nog goed voelt.