De moeilijkste en moedigste beslissing die Ina (73) uit Makkum nam, was het loslaten van haar zoon Richard
In dit artikel:
Ina van Brummelen (73) uit Makkum overleed na een ziekteperiode, maar liet in haar laatste maanden bewust los uit liefde voor haar zwaar gehandicapte zoon Richard. Richard werd ruim 41 jaar geleden geboren met het syndroom van West, een ernstige epilepsieziekte die voortdurende epileptische activiteit in de hersenen veroorzaakt. Omdat zelfstandig opgroeien voor hem onmogelijk is, vormden moeder en zoon decennialang een hechte, bijna symbiotische eenheid: als Ina goed in haar vel zat, was Richard dat ook, en andersom.
Richard woont sinds 2013 in Us Dream, een kleinschalige woonvoorziening aan de Hooidollen in Leeuwarden die in 2003 door ouders van gehandicapte kinderen werd opgericht. Ina was daar twee keer per week aanwezig: ze hielp met zorg, tuinwerk, boodschappen en het organiseren van de zaterdaglunch, en was voor bewoners en personeel een betrokken, zorgzame figuur. Collega-begeleidster Sophia Tooi omschrijft hoe Ina altijd wist wat hem dwarszat zonder woorden te gebruiken. Ina hield van orde en kwaliteit — ze was perfectionistisch en wilde dingen zelf regelen — en stond voor veel medewerkers als een moederfiguur klaar. Ze zei vaak: "Ik kom eraan," wanneer extra hulp nodig was.
De laatste jaren veranderde Ina: ze raakte verbitterd, fysiek en mentaal zwakker, en ging aanvankelijk niet naar een arts. Op aandringen van haar partner Melle liet ze zich uiteindelijk onderzoeken; er bleek medisch weinig meer mogelijk. Na de onheilsprognose leefde ze nog zes maanden, in die periode bezocht ze Richard veel. Toen zij na een bezoek onderuit ging, verslechterde ook Richards toestand. Uit liefde nam ze de pijnlijke beslissing hem verder niet meer te bezoeken om zijn herstelkansen niet te schaden — volgens haar de moeilijkste en meest moedige keuze van haar leven.
Een week voor haar overlijden droeg Ina het bewind over Richard over aan Hans Biemans, met instemming van Melle en Richards vader. Zij regelde haar uitvaart zelf. Na haar dood toont Richard zich redelijk stabiel; begeleiders zeggen dat hij “het wel redt” en dat hij lijkt te hebben losgelaten. Het verhaal benadrukt zowel de intense verzorgingsbinding tussen ouder en kind bij ernstige handicap als het moeilijke, liefdevolle proces van loslaten.