De man van roestvaststaal; bescheiden Durk Douma (63) loste altijd alles op
In dit artikel:
Durk Douma (63) uit Sneek, directeur en eigenaar van metaalconstructiebedrijf Kuipers Woudsend, is op 9 april overleden aan een zeldzaam agressieve uitzaaiing na eerder behandeld te zijn voor een melanoom en blaaskanker. Douma stond bekend als een bescheiden, daadkrachtig ondernemer en fervent sporter die altijd oog had voor anderen; die eigenschappen kwamen ook tijdens zijn ziekte duidelijk naar voren.
Douma begon in 1999 bij Kuipers als calculator en verkoper en nam het bedrijf in 2006 over. Als baas voelde hij de verantwoordelijkheid voor de ruim honderd gezinnen die van het bedrijf afhankelijk waren en bleef hij dicht bij zijn personeel: toegankelijk, nuchter en zonder blazoen. Medewerkers en dorpsbewoners ervoeren hem als gewoon en toch bijzonder — iemand die niet boven zijn mensen stond maar één van hen was. Zijn zoon noemde hem treffend een “man van roestvaststaal”: sterk, netjes en betrouwbaar.
Buiten het werk was Durk een gedreven sporter en organisator. Hardlopen (lid van AV Horror), schaatsen op Thialf en de Weissensee, marathons, skiën en skûtsjesilen behoorden tot zijn leven, net als vogels kijken en varen op de Wadden. Hij nam initiatief voor sportieve uitdagingen en haalde plezier en doorzettingsvermogen boven talent: “het gaat om de lol”, vertelde hij zijn dochter. Zelfs tijdens chemo bleef hij actief; in december 2024 liep hij nog een halve marathon ondanks zijn ziekte.
Durk was ook sociaal betrokken in praktische zin. Een voorbeeld: afgelopen zomer haalde hij een zwerver van de Grienedyk op en zorgde persoonlijk dat de man twee nachten in een hotel kon bijtanken toen opvanginstanties hem weigerden. Zulke acties illustreerden zijn oplossingsgerichte instelling en zorg voor mensen buiten zijn directe kring.
Het afscheid vond plaats in Woudsend en was massaal: Durks kist werd symbolisch op zijn eigen schip, de Keiko, van huis naar het bedrijf gevaren; veel collega’s, vrienden en dorpelingen liepen in een lange stoet door de bedrijfsgebouwen. Zijn weduwe Anneke en kinderen Emma en Hessel ontvangen nog dagelijks condoleances en koesteren herinneringen aan een man die in stilte grootse aandacht had voor anderen. Tot aan het eind genoot hij van de natuur, zijn familie en de kleine dingen — leven halen uit wat er is, was zijn levensmotto.