De kunsjt van de deal

In dit artikel:

Iran en de VS hebben een akkoord gesloten, maar de Haifa-gebaseerde columnist Bert de Bruin stelt dat Washington daar niet per se blij mee moet zijn en waarschuwt voor schadelijke langetermijngevolgen. De deal — afgesloten door president Trump na een oorlog die volgens hem geen winnaars kende — heft veel sancties op en maakt miljarden vrij doordat Iran weer olie kan verkopen. Die gelden kunnen Teheran helpen zijn militaire capaciteiten en mogelijk ook het nucleaire programma snel te herstellen.

De Bruin plaatst Trumps overeenkomst in historisch perspectief: het Wenen-akkoord van 2015, door Obama en met steun van de EU en de vijf permanente VN-veiligheidsraadsleden, had ook zwakke plekken maar was afgedwongen met breed internationaal draagvlak. Volgens een Israëlische buitenlandcommentator verdienen Obama en dat akkoord erkenning van Israël, stelt De Bruin.

Belangrijk is dat Irans binnenlandse repressie niet verdwijnt; het regime blijft burgers hard onderdrukken. Verwijderde kopstukken zijn vervangen door vaak jongere, fanatiekere figuren die mogelijk nog gevaarlijker zijn. Verder benadrukt De Bruin dat Israël door Trump niet bij de onderhandelingen is betrokken en dat de uitkomst de Israëlische belangen niet heeft gediend. De situatie voedt in Israël grote zorgen — vooral over het nucleaire aspect — maar ook over de politieke dynamiek binnen het land.

De columnist trekt een direct verband tussen de oorlogsinspanningen en premier Benjamin Netanyahu’s politieke belangen. Zolang de strijd voortduurt, zou Netanyahu beter scoren in peilingen, blijven zijn processen grotendeels stokken en krijgt zijn coalitie tijd om invloed op media, politie en rechtspraak te consolideren. Als voorbeeld noemt De Bruin een aanval op Hezbollah in Beiroet: hoewel Trump terughoudendheid zou hebben geadviseerd om de deal niet te ondermijnen, greep Netanyahu een gunstig peilingsmoment aan om aanvalspogingen goed te keuren — met een voorspelbare ronde van raketreacties en Israëlische tegenaanvallen.

De Bruin hoopt dat een volgende Israëlische regering wegen vindt om de politieke kuil te dichten die volgens hem door Netanyahu en Trump is gegraven, het wantrouwen tussen Jeruzalem en Washington te slechten en de samenwerking met Europa en andere westerse partners te herstellen.